கெதர்லாகோமேர்

(= கல்வெட்டுகளின் குதுர்-லகமார்), ஏலாமின் ராஜா. ஆபிரகாமின் காலத்திற்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே, கானானும் சீனாய் தீபகற்பமும்கூட பாபிலோனிய ராஜாக்களால் கைப்பற்றப்பட்டிருந்தன; மேலும் ஆபிரகாமின் காலத்திலேயே பாபிலோனியா சிரியா மற்றும் பாலஸ்தீனத்தின் மீது இறையாண்மையைக் கோரிய ஒரு வம்சத்தால் ஆளப்பட்டது. அந்த வம்சத்தின் ராஜாக்கள் பாபிலோனிய பெயர்களைக் கொண்டிருக்காமல், ஒரே நேரத்தில் தெற்கு அரேபிய மற்றும் எபிரெய பெயர்களைக் கொண்டிருந்தனர். அந்த வம்சத்தின் மிகவும் பிரபலமான ராஜா அம்முராபி ஆவார், அவர் பாபிலோனியாவை ஒரே ஆட்சியின் கீழ் இணைத்து பாபிலோனை அதன் தலைநகரமாக்கினார். அவர் அரியணை ஏறியபோது, நாடு ஏலாமியர்களின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்தது, மேலும் அது பாபிலோன் (வேதாகமத்தில் சிநெயார்) மற்றும் லார்சா (வேதாகமத்தில் ஏலாசார்) என இரண்டு ராஜ்யங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. லார்சாவின் ராஜா ஏரி-ஆகு (“சந்திர தேவனுடைய வேலைக்காரன்”), இவர் “எமோரியர்களின் தேசத்தின் தந்தை” என்று அழைக்கப்பட்ட குதுர்-மபுக் என்ற ஏலாமிய இளவரசனின் மகன் ஆவார். சமீபத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு கல்வெட்டு அம்முராபியின் எதிரிகளாக குதுர்-லகமார் (“லகமார் தேவதையின் வேலைக்காரன்”) அல்லது கெதர்லாகோமேர், ஏரி-ஆகு அல்லது அரியோகு, மற்றும் துத்குலா அல்லது திதியால் ஆகியோரைக் குறிப்பிடுகிறது. சில அறிஞர்களால் அம்மி-ரபால்ட்டு அல்லது அம்ராப்பேல் என்றும் வாசிக்கப்படும் பெயரைக் கொண்ட அம்முராபி, ஏரி-ஆகுவை முறியடித்து, பாபிலோனியாவிலிருந்து ஏலாமியர்களை விரட்டுவதில் வெற்றி பெற்றார். அசீரிய வெற்றியாளர்களில் கடைசியான அசூர்-பானி-பால், ஏலாமின் ராஜாவான கெதோர்-நகுந்தா பாபிலோனியாவைக் கைப்பற்றி 1635 வருடங்களுக்குப் பிறகு தான் சூசாவைக் கைப்பற்றியதாக இரண்டு கல்வெட்டுகளில் குறிப்பிடுகிறார். அசூர்-பானி-பால் சூசாவைக் கைப்பற்றியது 660 கி.மு. ஆண்டிலாகும்.