கலாத்தியா

கிழக்கின் “காலியா” என்று அழைக்கப்பட்டது; ரோம எழுத்தாளர்கள் இதன் குடிகளை காலி என்று அழைத்தனர். இவர்கள் கால் இனத்தவரும் கிரேக்கர்களும் கலந்தவர்களாக இருந்ததால் கலோ-கிரேசி என்றும், இந்நாடு கலோ-கிரேசியா என்றும் அழைக்கப்பட்டது. கலாத்தியர்கள் சுமார் 280 கி.மு.-வில் மக்கெதோனியா மீது படையெடுத்த பெரும் செல்டிக் இடப்பெயர்வின் ஒரு பகுதியாகத் தோன்றியவர்கள் ஆவர். தங்களுடைய போர்களில் உதவுவதற்காக பித்தினியாவின் ராஜாவால் இவர்கள் ஆசியா மைனருக்குள் வரவழைக்கப்பட்டனர். அங்கே அவர்கள் இறுதியில் குடியேறினர்; ஐரோப்பாவிலிருந்து அதே இனத்தைச் சேர்ந்த புதியவர்கள் வந்து சேர்ந்ததால் அவர்கள் பலமடைந்து, பித்தினியாவை ஆக்கிரமித்து, அண்டை நாடுகளைக் கொள்ளையடித்துத் தங்களைப் பராமரித்துக் கொண்டனர். அவர்கள் சிறந்த போர்வீரர்களாக இருந்தனர், கூலிப்படை வீரர்களாகத் தங்களை அமர்த்திக் கொண்டனர், சில சமயங்களில் அக்காலத்துப் பெரிய போர்களில் இரு தரப்பிலும் போரிட்டனர். இறுதியாக 189 கி.மு.-வில் அவர்கள் ரோமின் அதிகாரத்தின்கீழ் கொண்டுவரப்பட்டனர், கலாத்தியா 25 கி.மு.-வில் ஒரு ரோம மாகாணமானது.

இந்தச் செல்டிக் கோத்திரத்தார் வாழ்ந்த கலாத்தியா மாகாணம், ஆசியா மைனரின் மத்தியப் பகுதியாக இருந்தது.

பவுல் தனது இரண்டாவது மிஷனரிப் பயணத்தின்போது சீலாவோடும் தீமோத்தேயுவோடும் கூட (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 16:6), “கலாத்தியா நாட்டைச்” சந்தித்தார்; அங்கே அவர் நோயினால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டார் (கலாத்தியர் 4:13), இதனால் அவர்களுக்கு நற்செய்தியைப் பிரசங்கிக்க நீண்ட வாய்ப்புக் கிடைத்தது. தனது மூன்றாவது பயணத்தில் அவர் “கலாத்தியா நாட்டிலேயும் பிரிகியா நாட்டிலேயும் சுற்றித்திரிந்தார்” (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 18:23). பவுல் தனது வாழ்க்கையின் முடிவை நோக்கி கிரெஸ்கேவை அங்கே அனுப்பினார் (2 தீமோத்தேயு 4:10).