அசாயா

ஆமோத்சின் குமாரன் (ஏசாயா 1:1; 2:1), இவர் எளிய தகுதியுள்ள மனிதராக இருந்ததாகத் தெரிகிறது. தெபொராள் (நியாயாதிபதிகள் 4:4) மற்றும் உல்தாளைப் போல (2 இராஜாக்கள் 22:14-20) தீர்க்கதரிசன வரம் பெற்றிருந்ததாலோ, அல்லது வெறுமனே “தீர்க்கதரிசியின்” மனைவியாக இருந்ததாலோ (ஏசாயா 38:1) இவரது மனைவி “தீர்க்கதரிசியானவள்” என்று அழைக்கப்பட்டாள் (ஏசாயா 8:3). அடையாளப் பெயர்களைக் கொண்ட இரண்டு குமாரர்கள் இவருக்கு இருந்தனர்.

உசியா (அல்லது அசரியா), யோதாம், ஆகாஸ் மற்றும் எசேக்கியா ஆகியோரின் ஆட்சிக் காலங்களில் இவர் தீர்க்கதரிசனப் பணியைச் செய்தார் (ஏசாயா 1:1). உசியா ஐம்பத்திரண்டு வருடங்கள் ஆட்சி செய்தார் (810-759 கி.மு.), உசியா இறப்பதற்குச் சில வருடங்களுக்கு முன்பு, அநேகமாக 762 கி.மு. வாக்கில் ஏசாயா தனது ஊழியத்தைத் தொடங்கியிருக்க வேண்டும். இவர் எசேக்கியாவின் பதினான்காம் வருடம் வரை வாழ்ந்தார்; மேலும் அந்த மன்னரைவிட (698 கி.மு. இல் இறந்தவர்) அதிக காலம் வாழ்ந்திருக்கலாம், மனாசேயின் காலத்தில் சில ஆண்டுகள் வாழ்ந்திருக்கலாம். இவ்விதமாக, ஏசாயா குறைந்தது அறுபத்து நான்கு ஆண்டுகள் என்ற நீண்ட காலம் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்திருக்கலாம்.

தீர்க்கதரிசனப் பணிக்கான இவரது முதல் அழைப்பு பதிவு செய்யப்படவில்லை. “உசியா ராஜா மரணமடைந்த வருடத்தில்” இவருக்கு இரண்டாவது அழைப்பு வந்தது (ஏசாயா 6:1). மதத்தின் நலன்களைப் பாதிக்கும் அனைத்திலும் சமரசமற்ற உறுதியோடும் தைரியத்தோடும் இவர் தனது ஊழியத்தைச் செய்தார். மனித பயத்தினால் எதையும் மறைக்காமலும் பின்வாங்காமலும் இருந்தார். மேலும், இவர் தனது ஆவிக்குரிய தன்மைக்காகவும் “இஸ்ரவேலின் பரிசுத்தர்” மீதான ஆழ்ந்த பயபக்திக்காகவும் பெயர் பெற்றவர்.

தனது இளமைக்காலத்தில், அசீரிய மன்னன் பூல் என்பவனால் இஸ்ரவேல் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டதைக் கண்டு ஏசாயா நெகிழ்ந்திருக்க வேண்டும் (2 இராஜாக்கள் 15:19); இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர் ஏற்கெனவே பணியில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, திக்லாத்-பிலேசேரின் படையெடுப்பாலும் அவனது வெற்றிகளாலும் மீண்டும் அவ்வாறு உணர்ந்தார். இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் யூதாவின் ராஜாவாகிய ஆகாஸ், அசீரியர்களுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டில் இஸ்ரவேல் மற்றும் சீரியாவின் ராஜாக்களுடன் ஒத்துழைக்க மறுத்துவிட்டார்; இதன் காரணமாக தமஸ்குவின் ரேத்சீனாலும் சமாரியாவின் பெக்காவினாலும் தாக்கப்பட்டுத் தோற்கடிக்கப்பட்டார் (2 இராஜாக்கள் 16:5; 2 நாளாகமம் 28:5, 6). தாழ்த்தப்பட்ட ஆகாஸ், அசீரியாவின் பக்கம் சாய்ந்து, இஸ்ரவேலுக்கும் சீரியாவுக்கும் எதிராகத் திக்லாத்-பிலேசேரின் உதவியை நாடினார். இதன் விளைவாக, ரேத்சீனும் பெக்காவும் தோற்கடிக்கப்பட்டு, மக்களில் பலர் அசீரியாவுக்குச் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டுப் போனார்கள் (2 இராஜாக்கள் 15:29; 16:9; 1 நாளாகமம் 5:26). இதற்குச் சற்றுப் பின்னர் ஷல்மனேசர் இஸ்ரவேல் ராஜ்யத்தை முழுமையாக அடக்கத் தீர்மானித்தார். சமாரியா கைப்பற்றப்பட்டு அழிக்கப்பட்டது (722 கி.மு.). ஆகாஸ் ஆட்சி செய்த வரை, யூதா ராஜ்யம் அசீரிய வல்லமையால் தொந்தரவு செய்யப்படவில்லை; ஆனால் அரியணை ஏறியதும் “அசீரியாவின் ராஜாவுக்கு விரோதமாகக் கலகம்பண்ணின” எசேக்கியா (726 கி.மு.) (2 இராஜாக்கள் 18:7), எகிப்து ராஜாவுடன் உடன்படிக்கை செய்துகொண்டார் (ஏசாயா 30:2-4); மக்கள் தங்கள் நம்பிக்கையையெல்லாம் யெகோவாவின் மீதே வைக்குமாறு அறிவுறுத்திய ஏசாயா மூலம் எசேக்கியா ஊக்குவிக்கப்பட்டார் (ஏசாயா 10:24; 37:6). இது அசீரிய ராஜாவை யூதாவின் ராஜாவை அச்சுறுத்தவும், இறுதியில் தேசத்தின் மீது படையெடுக்கவும் தூண்டியது. சனகெரிப் (701 கி.மு.) பலம் வாய்ந்த இராணுவத்தை பாலஸ்தீனத்திற்குள் வழிநடத்திச் சென்றான். எசேக்கியா நம்பிக்கையிழந்து, அசீரியர்களுக்குப் பணிந்தார் (2 இராஜாக்கள் 18:14-16). ஆனால் ஒரு சிறிய இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் போர் மூண்டது, மீண்டும் சனகெரிப் பாலஸ்தீனத்திற்குள் ஒரு இராணுவத்தை வழிநடத்திச் சென்றான், அதில் ஒரு படைப்பிரிவு எருசலேமை அச்சுறுத்தியது (ஏசாயா 36:2-22; 37:8). அந்தச் சமயத்தில் எசேக்கியா அசீரியர்களை எதிர்க்கும்படி ஏசாயா ஊக்குவித்தார் (ஏசாயா 37:1-7), அதன்பின் சனகெரிப் எசேக்கியாவுக்கு ஓர் அச்சுறுத்தல் கடிதத்தை அனுப்பினான், அதை அவர் “யெகோவாவுக்கு முன்பாக விரித்தார்” (ஏசாயா 37:14). அப்போது தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு அசீரியப் படையின் மேல் விழுந்தது. “கிரேக்கத்தில் செர்க்செஸைப் போலவே, சனகெரிபும் யூதாவில் ஏற்பட்ட பேரழிவின் அதிர்ச்சியிலிருந்து ஒருபோதும் மீளவில்லை. அவன் தென் பாலஸ்தீனம் அல்லது எகிப்துக்கு எதிராக மேற்கொண்டு எந்தப் படையெடுப்புகளையும் நடத்தவில்லை.” எசேக்கியாவின் எஞ்சிய ஆட்சிக்காலம் அமைதியாக இருந்தது (2 நாளாகமம் 32:23, 27-29). ஏசாயா அநேகமாக அதன் முடிவு வரை வாழ்ந்திருக்கலாம், ஒருவேளை மனாசேயின் ஆட்சிக்காலத்திலும் வாழ்ந்திருக்கலாம், ஆனால் அவரது மரணத்தின் நேரமும் விதமும் அறியப்படவில்லை. மனாசேயின் காலத்தில் புறமதக் கிளர்ச்சியின்போது இவர் இரத்தசாட்சியாக மரித்தார் என்ற ஒரு பாரம்பரியம் உள்ளது.