எகிப்தின் ஆறு

நைல் நதியும் பிரமிடுகளும் கொண்ட தேசம், பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள மிகத் தொன்மையான ராஜ்யம்; இது வேதத்தில் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது.

எகிப்தியர்கள் வெள்ளை இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், இவர்களுடைய பூர்வீகம் இன்னும் விவாதத்திற்குரிய விஷயமாகவே உள்ளது. இது தென் அரேபியாவில் இருந்ததாகப் பல அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். வரலாற்று எகிப்தியர்கள் அங்கு வருவதற்கு முன்பே, நைல் நதிப் பள்ளத்தாக்கில் அநேகமாக நிக்ரிஷியன் (Nigritian) இனத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் வாழ்ந்து வந்தனர் என்பதை அண்மைக்கால அகழ்வாராய்ச்சிகள் வெளிப்படுத்தியுள்ளன. பண்டைய எகிப்திய மொழி, அதன் பிந்தைய வடிவம் காப்டிக் (Coptic) ஆகும், இது செமித்திய மொழிக் குடும்பத்துடன் தொலைதூரத் தொடர்பு கொண்டுள்ளது.

புவியியல் ரீதியாக எகிப்து இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: வடக்கு பகுதி டெல்டா, தெற்கு பகுதி கெய்ரோவுக்கும் முதல் நீர்வீழ்ச்சிக்கும் இடையிலான மேல் எகிப்து ஆகும். பழைய ஏற்பாட்டில், வடக்கு அல்லது கீழ் எகிப்து மாத்சோர் (Mazor), “அரண் செய்யப்பட்ட தேசம்” என்று அழைக்கப்படுகிறது (ஏசாயா 19:6; 37:25); அதே நேரத்தில் தெற்கு அல்லது மேல் எகிப்து பத்ரோஸ் (Pathros), எகிப்திய மொழியில் பா-தோ-ரெஸ் அல்லது “தெற்கு தேசம்” என்று அழைக்கப்படுகிறது (ஏசாயா 11:11). ஆனால் முழு நாடும் பொதுவாக மிஸ்ராயிம், அதாவது “இரண்டு மாத்சோர்கள்” என்ற இரட்டைப் பெயரால் குறிப்பிடப்படுகிறது.

எகிப்தின் நாகரிகம் மிகவும் தொன்மையான காலத்திற்குச் செல்கிறது. வடக்கு மற்றும் தெற்கு ஆகிய இரண்டு ராஜ்யங்களும் முதல் வரலாற்று வம்சத்தை நிறுவிய மேனஸ் என்பவரால் ஒன்றிணைக்கப்பட்டன. முதல் ஆறு வம்சங்கள் பழைய சாம்ராஜ்யம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன, இதன் தலைநகரம் கெய்ரோவிற்கு தெற்கே இருந்த மெம்பிஸ் ஆகும், இது பழைய ஏற்பாட்டில் மோப் (ஓசியா 9:6) மற்றும் நோப் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதன் பூர்வீகப் பெயர் மென்னோபர் (Mennofer), அதாவது “நல்ல இடம்” என்பதாகும்.

பிரமிடுகள் பழைய சாம்ராஜ்யத்தின் மன்னர்களின் கல்லறைகளாக இருந்தன; கீசாவின் பிரமிடுகள் நான்காம் வம்சத்தின் காலத்தில் கட்டப்பட்டவை. பழைய சாம்ராஜ்யத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு சரிவும் மர்மமும் நிறைந்த ஒரு காலம் வந்தது. அதைத் தொடர்ந்து மத்திய சாம்ராஜ்யம் வந்தது, அதன் மிகவும் சக்திவாய்ந்த வம்சம் பன்னிரண்டாம் வம்சமாகும். பன்னிரண்டாம் வம்சத்தின் மன்னர்களால் ஃபையூம் பகுதி விவசாயத்திற்காக மீட்டெடுக்கப்பட்டது; மேலும் ஓன் அல்லது ஹெலியோபோலிஸில் (கெய்ரோவுக்கு அருகில்) உள்ள சூரியக் கடவுளின் கோவிலுக்கு முன்னால் இரண்டு தூபிகள் (obelisks) அமைக்கப்பட்டன, அவற்றில் ஒன்று இன்றும் நிற்கிறது. மத்திய சாம்ராஜ்யத்தின் தலைநகரம் மேல் எகிப்தில் இருந்த தீப்ஸ் ஆகும்.

ஆசியாவிலிருந்து வந்த மேய்ப்பர் பிரபுக்களான அல்லது ஹிக்சோஸ்களின் (Hyksos) படையெடுப்பால் மத்திய சாம்ராஜ்யம் வீழ்த்தப்பட்டது. அவர்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக எகிப்தை, குறிப்பாக வடக்குப் பகுதியை ஆட்சி செய்தனர், அவர்களில் மூன்று வம்ச மன்னர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் டெல்டாவின் வடகிழக்குப் பகுதியில் உள்ள சோவான் அல்லது தானிஸில் (இப்போது சான்) தங்கள் தலைநகரைக் கொண்டிருந்தனர். ஹிக்சோஸ்களின் காலத்தில்தான் ஆபிரகாம், யாக்கோபு மற்றும் யோசேப்பு எகிப்திற்குள் நுழைந்தனர். கி.மு. 1600-ல் பதினெட்டாம் வம்சத்தை நிறுவிய தீப்சின் பரம்பரை இளவரசர்களால் ஹிக்சோஸ்கள் இறுதியாக வெளியேற்றப்பட்டு, போர் ஆசியாவிற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டது. கானானும் சிரியாவும், சைப்ரஸும் அடக்கப்பட்டன, மேலும் எகிப்திய சாம்ராஜ்யத்தின் எல்லைகள் யூப்ரடீஸ் நதியில் நிலைநிறுத்தப்பட்டன. பன்னிரண்டாம் வம்சத்தின் மன்னர்களால் கைப்பற்றப்பட்ட சூடான் மீண்டும் எகிப்துடன் இணைக்கப்பட்டது, மேலும் பார்வோனின் மூத்த மகன் “கூஷின் இளவரசன்” என்ற பட்டத்தைப் பெற்றார்.

இந்த வம்சத்தின் பிற்கால மன்னர்களில் ஒருவரான நான்காம் அமெனோபிஸ் (Amenophis IV) அல்லது கு-என்-ஆத்தன் (Khu-n-Aten), ஆசியாவிலிருந்து பெறப்பட்ட ஒரு புதிய நம்பிக்கையின் மூலம் எகிப்தின் பண்டைய அரசு மதத்தை மாற்ற முயன்றார். இது ஒரு வகையான சர்வவியாபக ஒருதெய்வ வழிபாடாகும், இதில் சூரிய வட்டின் உருவத்தின் கீழ் ஒரே உன்னத தெய்வம் வணங்கப்பட்டது. இந்த முயற்சி மத மற்றும் உள்நாட்டுப் போருக்கு வழிவகுத்தது; இதனால் பார்வோன் தீப்சிலிருந்து மத்திய எகிப்திற்குப் பின்வாங்கி, இன்றைய டெல்-எல்-அமர்னா உள்ள இடத்தில் ஒரு புதிய தலைநகரைக் கட்டினார். அங்கு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஆப்பு வடிவ எழுத்துப் பலகைகள் அவரது வெளிநாட்டு கடிதத் தொடர்புகளைக் குறிக்கின்றன (சுமார் கி.மு. 1400). அவர் ஆசிய, குறிப்பாக கானானிய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த அதிகாரிகளையும் அரசவையினரையும் தன் பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டார்; ஆனால் சுதேச கட்சியினர் இறுதியில் அரசாங்கத்தைக் கவிழ்ப்பதில் வெற்றி பெற்றனர், கு-என்-ஆத்தனின் தலைநகரம் அழிக்கப்பட்டது, மேலும் அந்நியர்கள் நாட்டிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர், மீதமுள்ளவர்கள் அடிமை நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

பத்தொன்பதாம் வம்சத்தின் எழுச்சியால் தேசத்தின் வெற்றி குறிக்கப்பட்டது, அதன் நிறுவனர் முதலாம் ராமேசஸ் என்பவரில் நாம் “யோசேப்பை அறியாத புதிய ராஜாவை” காண வேண்டும். அவருடைய பேரன் இரண்டாம் ராமேசஸ் அறுபத்தேழு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தார் (கி.மு. 1348-1281), அவர் ஒரு இடைவிடாத கட்டிடக் கலைஞர் ஆவார். 1883-ல் டாக்டர் நாவில் அவர்களால் அகழ்வாராய்ச்சி செய்யப்பட்ட பித்தோம், அவர் கட்டிய நகரங்களில் ஒன்று என்பதால், அவரே ஒடுக்குமுறையின் பார்வோனாக இருந்திருக்க வேண்டும். யாத்திராகமத்தின் பார்வோன் அவரது உடனடி வாரிசுகளில் ஒருவராக இருந்திருக்கலாம், அவர்களுடைய ஆட்சிக் காலம் குறுகியதாக இருந்தது. அவர்களின் கீழ் எகிப்து ஆசியாவில் தனது சாம்ராஜ்யத்தை இழந்தது, மேலும் லிபியாவிலிருந்தும் வடக்கிலிருந்தும் வந்த காட்டுமிராண்டிகளால் தாக்கப்பட்டது.

பத்தொன்பதாம் வம்சம் விரைவில் முடிவுக்கு வந்தது; எகிப்து உள்நாட்டுப் போரினால் கலக்கமடைந்தது; மேலும் சிறிது காலம் ஒரு கானானியனான அரிசு (Arisu) அதை ஆண்டான்.

பின்னர் இருபதாம் வம்சம் வந்தது, அதன் இரண்டாவது பார்வோனான மூன்றாம் ராமேசஸ் தனது நாட்டின் வலிமையை மீட்டெடுத்தார். தனது போர்த்தொடர்களில் ஒன்றில் அவர் பாலஸ்தீனத்தின் தெற்குப் பகுதியை ஆக்கிரமித்தார், அங்கு இஸ்ரவேலர் இன்னும் குடியேறவில்லை. அவர்கள் அந்த நேரத்தில் இன்னும் வனாந்தரத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் மூன்றாம் ராமேசஸின் ஆட்சியின் போதுதான் எகிப்து காசாவையும் அதை ஒட்டிய நகரங்களையும் இறுதியாக இழந்தது, அவை புலிஸ்தா (Pulista) அல்லது பெலிஸ்தியர்களால் கைப்பற்றப்பட்டன.

மூன்றாம் ராமேசஸுக்குப் பிறகு, எகிப்து வீழ்ச்சியடைந்தது. இருபத்தொன்றாம் வம்சத்தின் கடைசி மன்னர்களில் ஒருவரின் மகளை சாலொமோன் திருமணம் செய்து கொண்டார், அந்த வம்சம் லிபிய கூலிப்படையின் தளபதியான முதலாம் சீஷாக்கினால் கவிழ்க்கப்பட்டது, அவர் இருபத்திரண்டாம் வம்சத்தை நிறுவினார் (1 இராஜாக்கள் 11:40; 14:25, 26). பாலஸ்தீனத்தில் அவர் கைப்பற்றிய இடங்களின் பட்டியல் கர்னாக் கோவிலின் தெற்கு சுவரின் வெளிப்புறத்தில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது.

எசேக்கியாவின் காலத்தில், எகிப்து சூடானைச் சேர்ந்த எத்தியோப்பியர்களால் கைப்பற்றப்பட்டது, அவர்கள் இருபத்தைந்தாம் வம்சத்தை உருவாக்கினர். அவர்களில் மூன்றாவது நபர் திர்ஹாகா ஆவார் (2 இராஜாக்கள் 19:9). கி.மு. 674-ல் இது அசீரியர்களால் கைப்பற்றப்பட்டது, அவர்கள் அதை இருபது மாகாணங்களாகப் பிரித்தனர், மேலும் திர்ஹாகா தனது பூர்வீக ஆளுகைக்குத் திருப்பி விரட்டப்பட்டார். பதினான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இருபத்தாறாம் வம்சத்தை நிறுவிய சாயிஸின் முதலாம் சாமெட்டிகஸின் கீழ் அது வெற்றிகரமாகக் கிளர்ச்சி செய்தது. அவரது வாரிசுகளில் நேகோ (2 இராஜாக்கள் 23:29) மற்றும் ஓப்ரா அல்லது அப்ரீஸ் (எரேமியா 37:5, 7, 11) ஆகியோர் அடங்குவர். கி.மு. 525-ல் காம்பிசஸால் நாடு அடிமைப்படுத்தப்பட்டபோது இந்த வம்சம் முடிவுக்கு வந்தது. விரைவில் அது ஒரு பாரசீக மாகாணமாக மாற்றப்பட்டது.

எகிப்திய மன்னர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட பார்வோன் என்ற பட்டம் எகிப்திய மொழியில் பெர்-ஆ (Per-aa) அல்லது “பெரிய வீடு” என்பதாகும், இது “Sublime Porte” என்ற பெயருடன் ஒப்பிடத்தக்கது. இது மிக ஆரம்பகால எகிப்திய நூல்களில் காணப்படுகிறது.

எகிப்திய மதம் சர்வவியாபகக் கொள்கை மற்றும் விலங்கு வழிபாட்டின் விசித்திரமான கலவையாக இருந்தது, தெய்வங்கள் விலங்குகளின் வடிவில் வணங்கப்பட்டன. படித்த வகுப்பினர் தங்கள் பன்முக தெய்வங்களை எங்கும் நிறைந்த மற்றும் எல்லாம் வல்ல ஒரே தெய்வீக சக்தியின் வெளிப்பாடுகளாகக் கருதினாலும், கீழ்மட்ட வகுப்பினர் விலங்குகளை தெய்வங்களின் அவதாரங்களாகக் கருதினர்.

பழைய சாம்ராஜ்யத்தின் கீழ், மெம்பிஸின் கடவுளான சிருஷ்டிகர் பிதா (Ptah), தெய்வங்களின் தலைவராக இருந்தார்; பின்னர் தீப்சின் கடவுளான ஆமோன் (Amon) அவரது இடத்தைப் பிடித்தார். மற்ற கடவுள்களைப் போலவே ஆமோனும் ஹெலியோபோலிஸின் சூரியக் கடவுளான ராவுடன் (Ra) அடையாளப்படுத்தப்பட்டார்.

எகிப்தியர்கள் உயிர்த்தெழுதல் மற்றும் மறுமை வாழ்க்கையிலும், இந்த உலகில் நம் நடத்தைக்கு ஏற்ப கிடைக்கும் வெகுமதிகள் மற்றும் தண்டனைகளின் நிலையிலும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர். மரித்தோரின் நியாயாதிபதி ஒசிரிஸ் (Osiris) ஆவார், அவர் தீமையின் பிரதிநிதியான சேத்தால் (Set) கொல்லப்பட்டு, பின்னர் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டார். அவரது மரணத்திற்கு அவரது மகன் ஹோமஸ் (Horus) பழிவாங்கினார், அவரை எகிப்தியர்கள் தங்கள் “மீட்பர்” என்று அழைத்தனர். ஒசிரிஸ் மற்றும் ஹோமஸ் ஆகியோருடன் ஐசிஸ் (Isis) இணைந்து ஒரு திரித்துவத்தை உருவாக்கினர், அவர்கள் சூரியக் கடவுளை வெவ்வேறு வடிவங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் கருதப்பட்டனர்.

ஆபிரகாமின் காலத்திலும்கூட, எகிப்து ஒரு செழிப்பான மற்றும் நிலையான முடியாட்சியாக இருந்தது. வரலாற்று காலத்திற்குள் அதன் மிகப் பழமையான தலைநகரம் மெம்பிஸ் ஆகும், இதன் இடிபாடுகளை இன்றும் பிரமிடுகள் மற்றும் ஸ்பிங்க்ஸ் அருகே காணலாம். மேனஸின் பழைய சாம்ராஜ்யம் முடிவுக்கு வந்தபோது, தலைநகரம் நைல் நதியின் மேல்நோக்கி சுமார் 300 மைல் தொலைவில் உள்ள தீப்ஸுக்கு மாற்றப்பட்டது. அதற்குப் பிறகு சிறிது காலத்திலேயே, நைல் நதியின் தானிக் கிளையில் உள்ள சோவான் (கிரேக்க தானிஸ், இப்போது சான்) பகுதியைத் தங்கள் தலைநகராகக் கொண்ட மேய்ப்பர் மன்னர்களான ஹிக்சோஸ்களால் டெல்டா கைப்பற்றப்பட்டது. இவை அனைத்தும் “யோசேப்பை அறியாத” புதிய ராஜா தோன்றுவதற்கு முன்பே நடந்தன (யாத்திராகமம் 1:8). பிற்காலத்தில் எகிப்து பாரசீகர்களாலும் (கி.மு. 525), மகா அலெக்சாண்டரின் கீழ் கிரேக்கர்களாலும் (கி.மு. 332) கைப்பற்றப்பட்டது, அவருக்குப் பிறகு தாலமிகள் நாட்டை மூன்று நூற்றாண்டுகள் ஆட்சி செய்தனர். பின்னர் அது சில காலம் ரோம சாம்ராஜ்யத்தின் ஒரு மாகாணமாக இருந்தது; இறுதியாக, கி.பி. 1517-ல், அது துருக்கியர்களின் கைகளில் விழுந்தது, அவர்களின் சாம்ராஜ்யத்தில் இப்போதும் அது பெயரளவில் ஒரு பகுதியாக உள்ளது. மேய்ப்பர் மன்னர்களின் காலத்தில் ஆபிரகாமும் சாராளும் எகிப்திற்குச் சென்றனர். யோசேப்பின் நாடு கடத்தலும் யாக்கோபு “கோசேன் தேசத்திற்கு” இடம்பெயர்ந்ததும் சுமார் 200 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நிகழ்ந்தன. சாலொமோனின் மரணத்திற்குப் பிறகு, எகிப்தின் ராஜாவான சீஷாக் பாலஸ்தீனத்தின் மீது படையெடுத்தான் (1 இராஜாக்கள் 14:25). தான் கைப்பற்றிய நகரங்களின் பட்டியலை அவன் விட்டுச் சென்றான்.

மேல் எகிப்தில் உள்ள டெல்-எல்-அமர்னாவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பல குறிப்பிடத்தக்க களிமண் பலகைகள், வேதாகமத்தோடு தொடர்புடைய மிக முக்கியமான வரலாற்றுப் பதிவுகளாகும். அவை யோசுவாவின் புத்தகத்தின் வரலாற்று அறிக்கைகளை மிக முழுமையாக உறுதிப்படுத்துகின்றன, மேலும் சிரியா மற்றும் பாலஸ்தீனத்தில் நாகரிகத்தின் தொன்மையை நிரூபிக்கின்றன. பாலஸ்தீனத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் உள்ள களிமண் வேறுபடுவதால், எழுத்தாளரின் பெயர் விடுபட்டிருந்தாலும் களிமண்ணை வைத்தே பலகைகள் எங்கிருந்து வந்தன என்பதைத் தீர்மானிக்க முடிந்தது. கல்வெட்டுகள் ஆப்பு வடிவிலும், அசீரிய மொழியைப் போன்ற அராமைக் மொழியிலும் உள்ளன. ஏத்தியர்கள் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும், எழுத்தாளர்கள் பெனிக்கியர்கள், எமோரியர்கள் மற்றும் பெலிஸ்தியர்கள் ஆவர், ஆனால் ஏத்தியர்கள் எவரும் இல்லை. இந்த பலகைகள் கி.மு. 1480 காலப்பகுதியைச் சேர்ந்த அதிகாரப்பூர்வ ஆணைகளையும் கடிதங்களையும் கொண்டுள்ளன, அவை இந்த வம்சத்தின் கடைசி இரண்டு பார்வோன்களான மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் அமெனோபிஸுக்கு பாலஸ்தீனம் மற்றும் பெனிக்கியாவின் ராஜாக்கள் மற்றும் ஆளுநர்களால் எழுதப்பட்டவை. யோசுவாவால் கொல்லப்பட்ட எருசலேமின் ராஜாவான அதோனிசேதேக்கு, லாகீசின் ராஜாவான யப்பியா (யோசுவா 10:3), மற்றும் ஆத்சோரின் ராஜாவான யாபீன் (யோசுவா 11:1) ஆகிய மூன்று ராஜாக்களின் பெயர்கள் இதில் காணப்படுகின்றன; மேலும் எபிரெயர் (அபிரி) வனாந்தரத்திலிருந்து வந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.

எகிப்து குறித்த வேதத்தின் முதன்மையான தீர்க்கதரிசனங்கள் ஏசாயா 19; எரேமியா 43:8-13; எரேமியா 44:30; 46; எசேக்கியேல் 29-32 ஆகியவையாகும்; அவை அனைத்தும் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் நிறைவேறியுள்ளன என்பதை எளிதில் நிரூபிக்க முடியும். உதாரணமாக, நோப் (அதாவது மெம்பிஸ்) அதிசயத்தக்க விதமாக மறைந்து போனது எரேமியா 46:19, எசேக்கியேல் 30:13 ஆகியவற்றின் நிறைவேற்றமாகும்.