எருசலேமின்

சாலோம், ஏரியேல், எபூசு, “தேவனுடைய நகரம்,” “பரிசுத்த நகரம்” என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; தற்கால அரபியர்களால் “பரிசுத்தமானது” என்று பொருள்படும் அல்-குத்ஸ் என்றும், ஒருமுறை “யூதாவின் நகரம்” (2 நாளாகமம் 25:28) என்றும் அழைக்கப்பட்டது. இப்பெயர் மூலமொழியில் இரட்டை வடிவில் உள்ளது; அதற்கு “சமாதானத்தின் உடைமை” அல்லது “சமாதானத்தின் அஸ்திபாரம்” என்று பொருள். இந்த இரட்டை வடிவம் அது கட்டப்பட்ட சீயோன், மோரியா ஆகிய இரு மலைகளைக் குறிக்கலாம்; அல்லது சிலர் கருதுவது போல “மேல் நகரம்”, “கீழ் நகரம்” ஆகிய நகரத்தின் இரண்டு பகுதிகளைக் குறிக்கலாம். எருசலேம் என்பது “ஒரு மலையரண்மீது வீற்றிருக்கும் மலை நகரம்” ஆகும் (ஒப்பிடுக: சங்கீதங்கள் 68:15, 16; சங்கீதங்கள் 87:1; சங்கீதங்கள் 125:2; சங்கீதங்கள் 76:1, 2; சங்கீதங்கள் 122:3). இது பாலஸ்தீனாவின் மிக உயர்ந்த பீடபூமிகளில் ஒன்றின் விளிம்பில் அமைந்துள்ளது; தென்கிழக்கு, தெற்கு மற்றும் மேற்குப் பகுதிகளில் ஆழமான, செங்குத்தான பள்ளத்தாக்குகளால் சூழப்பட்டுள்ளது.

வேதத்தில் இது முதன்முதலில் சாலேம் என்ற பெயரில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது (ஆதியாகமம் 14:18; ஒப்பிடுக: சங்கீதங்கள் 76:2). எருசலேம் என்ற பெயரில் முதன்முதலில் குறிப்பிடப்பட்டபோது, அதோனிசெதேக் அதன் ராஜாவாக இருந்தான் (யோசுவா 10:1). பின்னர் இது பென்யமீனின் நகரங்களில் ஒன்றாகக் குறிப்பிடப்பட்டது (நியாயாதிபதிகள் 19:10; 1 நாளாகமம் 11:4); ஆனால் தாவீதின் காலத்தில் இது பென்யமீனுக்கும் யூதாவுக்கும் இடையே பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. யோசுவாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு இந்நகரம் யூதாவின் மனிதர்களால் கைப்பற்றப்பட்டு தீக்கிரையாக்கப்பட்டது (நியாயாதிபதிகள் 1:1-8); ஆனால் எபூசியர்கள் அதிலிருந்து முழுமையாகத் துரத்தப்படவில்லை. தாவீது கொலியாத்தின் தலையை அங்கு கொண்டுவந்ததாகக் கூறப்படும் வரை இந்நகரம் மீண்டும் குறிப்பிடப்படவில்லை (1 சாமுவேல் 17:54). தாவீது பின்னர் அதன் மதில்களுக்குள் இன்னும் வசித்து வந்த எபூசியர்களுக்கு எதிராகத் தனது படைகளை வழிநடத்தி, அவர்களைத் துரத்திவிட்டு, சீயோனில் தனது சொந்த உறைவிடத்தை அமைத்து, அதற்குத் “தாவீதின் நகரம்” என்று பெயரிட்டார் (2 சாமுவேல் 5:5-9; 1 நாளாகமம் 11:4-8). இங்கே அவர் எபூசியனான அர்வனாவின் களம் இருந்த இடத்தில் யெகோவாவுக்கு ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டினார் (2 சாமுவேல் 24:15-25); அங்கே அவர் உடன்படிக்கைப் பெட்டியைக் கொண்டுவந்து, தாம் அதற்காக ஆயத்தப்படுத்திய புதிய ஆசரிப்புக்கூடாரத்தில் வைத்தார். இப்போது எருசலேம் ராஜ்யத்தின் தலைநகரமாயிற்று.

தாவீதின் மரணத்திற்குப் பிறகு, சாலொமோன் மோரியா மலையில் யெகோவாவின் நாமத்திற்கு ஒரு ஆலயத்தைக் கட்டினார் (1010 கி.மு.). அவர் நகரத்தை மிகவும் பலப்படுத்தி அலங்கரித்தார்; அது தேசத்தின் அனைத்துக் குடிமை மற்றும் மத விவகாரங்களுக்கும் சிறந்த மையமாக மாறியது (உபாகமம் 12:5; ஒப்பிடுக: உபாகமம் 12:14; உபாகமம் 14:23; உபாகமம் 16:11-16; சங்கீதங்கள் 122).

சாலொமோனின் மகனான ரெகொபெயாம் அரியணை ஏறியபோது ராஜ்யம் பிளவுபட்ட பிறகு, எருசலேம் இரண்டு கோத்திரங்களின் ராஜ்யத்திற்குத் தலைநகரமாயிற்று. பின்னர் இது எகிப்தியர்கள், அசீரியர்கள் மற்றும் இஸ்ரவேலின் ராஜாக்களால் அடிக்கடி கைப்பற்றப்பட்டு மீண்டும் மீட்கப்பட்டது (2 இராஜாக்கள் 14:13, 14; 2 இராஜாக்கள் 18:15, 16; 2 இராஜாக்கள் 23:33-35; 2 இராஜாக்கள் 24:14; 2 நாளாகமம் 12:9; 26:9; 27:3, 4; 29:3; 32:30; 33:11); இறுதியாக, தேசத்தின் பெருகிய அக்கிரமங்களின் நிமித்தம், மூன்று வருட முற்றுகைக்குப் பிறகு, பாபிலோன் ராஜாவான நேபுகாத்நேச்சாரால் 588 கி.மு.-வில் அது கைப்பற்றப்பட்டு முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டது; அதன் மதில்கள் தரைமட்டமாக்கப்பட்டன; அதன் ஆலயமும் அரண்மனைகளும் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன (2 இராஜாக்கள் 25; 2 நாளாகமம் 36; எரேமியா 39). முக்கியமான யூதர்கள் எகிப்திற்குத் தப்பியோடியதாலும் (எரேமியா 40-44), தேசத்தில் எஞ்சியிருந்த அனைவரும் பாபிலோனுக்குச் சிறைபிடித்துச் செல்லப்பட்டதாலும் (எரேமியா 52:3) இந்நகரமும் தேசமும் பாழாக்கப்பட்டு, குடிகளற்ற நிலைக்கு ஆளாயிற்று (582 கி.மு.). முன்னறிவிப்புகளை ஒப்பிடுக: உபாகமம் 28; லேவியராகமம் 26:14-39.

ஆனால் எழுபது வருட சிறையிருப்புக்குப் பிறகு, இக்கட்டான காலங்களில் எருசலேமின் வீதிகளும் மதில்களும் மீண்டும் கட்டப்படவிருந்தன (தானியேல் 9:16, 19, 25). இந்தத் திருப்பணி 536 கி.மு.-வில், “கோரேசின் முதலாம் வருஷத்தில்” தொடங்கப்பட்டது (எஸ்றா 1:2, 3, 5-11). எஸ்றா, நெகேமியா ஆகிய புத்தகங்கள் இந்நகரத்தையும் ஆலயத்தையும் மீண்டும் கட்டியெழுப்பிய வரலாற்றையும், எல்லாக் கோத்திரங்களின் ஒரு பகுதியினரைக் கொண்ட யூத ராஜ்யத்தின் மறுசீரமைப்பையும் விவரிக்கின்றன. இவ்வாறு அமைக்கப்பட்ட ராஜ்யம் 331 கி.மு. வரை இரண்டு நூற்றாண்டுகள் பெர்சியாவின் ஆளுகையின் கீழ் இருந்தது; அதன்பிறகு 167 கி.மு. வரை சுமார் ஒன்றரை நூற்றாண்டுகள் ஆசியாவில் இருந்த கிரேக்கப் பேரரசின் ஆட்சியாளர்களின் கீழ் இருந்தது. யூதர்கள் அஸ்மோனிய பிரபுக்கள் என்ற சுதேச ஆட்சியாளர்களின் கீழ் ஒரு நூற்றாண்டு காலம் தங்கள் சுதந்திரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டனர். இந்தக் காலத்தின் முடிவில் அவர்கள் ஏரோதின் மற்றும் அவனது குடும்பத்தினரின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டனர்; ஆனால் நடைமுறையில் எருசலேம் அழிக்கப்பட்ட 70 கி.பி. வரை உரோம அதிகாரத்தின் கீழ் இருந்தனர். பின்னர் அந்நகரம் இடிபாடுகளாக்கப்பட்டது.

பண்டைய நகரம் அழிக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட பெரும் குப்பைமேடுகளின் மீது நவீன எருசலேம் காலப்போக்கில் கட்டப்படத் தொடங்கியது; அது நிச்சயமாக அதே இடத்தில் அமைந்திருந்தாலும், அதன் தெருக்களின் அமைப்புகள்கூட பண்டைய நகரத்தில் இருந்தபடியே உள்ளன என்பதற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை. 131 கி.பி. வரை எருசலேமைச் சுற்றித் தங்கியிருந்த யூதர்கள் அமைதியாக உரோம ஆட்சிக்கு அடங்கி நடந்தனர். ஆனால் அந்த ஆண்டில் பேரரசன் (ஹட்ரியன்) அவர்களைத் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க நகரத்தை மீண்டும் கட்டி பலப்படுத்தினான். இருப்பினும், பார்-கோக்பா (அதாவது “நட்சத்திரத்தின் மகன்”) என்பவனின் தலைமையில் உரோமர்களுக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்த யூதர்கள் அதைக் கைப்பற்றினர். சுமார் நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு (135 கி.பி.), அவர்கள் பெரும் படுகொலையுடன் அங்கிருந்து துரத்தப்பட்டனர்; நகரம் மீண்டும் அழிக்கப்பட்டது; அதன் இடிபாடுகளின் மீது ஏலியா காபிடோலினா என்ற உரோம நகரம் கட்டப்பட்டது. இந்நகரம் முகம்மதியர்களின் ஆளுகைக்கு உட்படும் வரை இப்பெயரிலேயே இருந்தது; பின்னர் அது அல்-குத்ஸ், அதாவது “பரிசுத்தமானது” என்று அழைக்கப்பட்டது.

326 கி.பி.-இல் கான்ஸ்டன்டைன் பேரரசனின் தாயாரான ஹெலனா, நமது கர்த்தரின் வாழ்க்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இடங்களைக் கண்டறியும் நோக்குடன் எருசலேமுக்குத் திருயாத்திரை மேற்கொண்டார். பெத்லகேமில் இயேசு பிறந்த இடமாகக் கருதப்பட்ட இடத்தில் அவர் ஒரு தேவாலயத்தைக் கட்டச் செய்தார். அவருடைய முன்மாதிரியால் தூண்டப்பட்ட கான்ஸ்டன்டைன், திருக்கல்லறையைத் தேடி, அந்த இடமாகக் கருதப்பட்ட இடத்தின் மீது ஒரு பிரம்மாண்டமான தேவாலயத்தைக் கட்டினார்; அது 335 கி.பி.-இல் முடிக்கப்பட்டு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. அதுவரை நடைமுறையில் இருந்த யூதர்களுக்கு எதிரான சட்டங்களை அவர் தளர்த்தி, ஆண்டுக்கு ஒருமுறை நகரத்திற்கு வந்து “பரிசுத்தமும் அலங்காரமுமான ஆலயத்தின்” பாழான நிலையை நினைத்து அழுது புலம்ப அவர்களுக்கு அனுமதி அளித்தார்.

614 கி.பி.-இல் பெர்சியர்கள், ஹெராக்ளியஸ் பேரரசனின் உரோமப் படைகளைத் தோற்கடித்த பிறகு, எருசலேமைத் தீவிரமாகத் தாக்கிப் பிடித்து, 637 கி.பி. வரை அதைத் தங்கள் வசம் வைத்திருந்தனர்; பின்னர் கலீஃபா உமரின் தலைமையிலான அரேபியர்களால் அது கைப்பற்றப்பட்டது. அது 960 கி.பி.-இல் எகிப்தின் பாத்திமித் கலீஃபாக்களின் ஆளுகையின் கீழும், 1073 கி.பி.-இல் துர்கோமானியர்களின் கீழும் செல்லும் வரை அவர்களின் வசமே இருந்தது. 1099 கி.பி.-இல் சிலுவைப் போர் வீரரான காட்ஃபிரே ஆஃப் பூலியன் பெரும் படுகொலையுடன் முஸ்லிம்களிடமிருந்து நகரத்தைக் கைப்பற்றி, எருசலேமின் ராஜாவாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவர் உமரின் மசூதியைக் கிறிஸ்தவ கதீட்ரலாக மாற்றினார். அடுத்த எண்பத்தெட்டு ஆண்டுகளில், இந்தப் புனித நகரத்தில் பல தேவாலயங்களும் மடாலயங்களும் கட்டப்பட்டன. திருக்கல்லறைத் தேவாலயம் இக்காலத்தில் மீண்டும் கட்டப்பட்டது; அது மட்டுமே இந்நாள் வரை நிலைத்திருக்கிறது. 1187 கி.பி.-இல் சுல்தான் சலாகுத்தீன் கிறிஸ்தவர்களிடமிருந்து நகரத்தைக் கைப்பற்றினார். அக்காலம் முதல் இன்று வரை, சில இடைவெளிகளைத் தவிர்த்து, எருசலேம் முஸ்லிம்களின் கைகளிலேயே இருந்து வருகிறது. ஆயினும், அக்காலத்தில் இது மீண்டும் மீண்டும் கைப்பற்றப்பட்டு, திரும்பப் பெறப்பட்டு, பெரும் பகுதி இடிக்கப்பட்டு, மீண்டும் கட்டப்பட்டது; உலகில் எந்த நகரமும் இத்தனை மாற்றங்களைச் சந்தித்ததில்லை.

1850 ஆம் ஆண்டில், எருசலேமில் வசித்து வந்த கிரேக்க மற்றும் லத்தீன் துறவிகளுக்கு இடையே “புனித இடங்கள்” என்று அழைக்கப்படுபவற்றின் பாதுகாப்புப் பொறுப்பு குறித்து கடுமையான சர்ச்சை எழுந்தது. இந்தச் சர்ச்சையில் ரஷ்யாவின் பேரரசர் நிக்கோலஸ் கிரேக்கர்களின் பக்கமும், பிரெஞ்சு பேரரசர் லூயி நெப்போலியன் லத்தீன்களின் பக்கமும் நின்றனர். இது துருக்கிய அதிகாரிகள் ரஷ்யாவுக்குத் திருப்தியற்ற வகையில் இப்பிரச்சினையைத் தீர்க்க வழிவகுத்தது. இதிலிருந்து உருவான கிரிமியப் போர் நீண்டதாகவும் இரத்தக் களரியானதாகவும் இருந்தது; ஆனால் துருக்கிய தனிமைப்படுத்தலின் தடைகளை உடைப்பதில் இது முக்கியமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தியது.

நவீன எருசலேம் “எஸ்ரலோன் சமவெளியிலிருந்து சாக்கடலின் தென்முனைக்கும் மத்தியதரைக் கடலின் தென்கிழக்கு மூலைக்கும் இடையே வரையப்பட்ட ஒரு கோடு வரை தடையின்றி நீண்டு செல்லும் ஒரு பரந்த மலைத்தொடரின் உச்சிக்கு அருகில் அமைந்துள்ளது.” இந்த உயரமான, கரடுமுரடான பீடபூமி எல்லா இடங்களிலும் 20 முதல் 25 புவியியல் மைல்கள் அகலம் கொண்டது. இது பண்டைய காலத்தில் எப்பிராயீம் மற்றும் யூதாவின் மலைகள் என்று அழைக்கப்பட்டது.

“எருசலேம் என்பது முரண்பாடுகள் நிறைந்த ஒரு நகரம்; இது தமஸ்குவிலிருந்து பெரிதும் வேறுபடுகிறது. ஏனெனில் தமஸ்கு சமவெளியில் உள்ள ஒரு களிமண் நகரம், இதுவோ மலைகளில் உள்ள ஒரு கல் நகரம் என்பது மட்டுமல்லாமல்; தமஸ்குவில் முஸ்லிம் மதமும் கீழைத்தேய பழக்கவழக்கங்களும் எந்த அந்நியக் கலப்புமின்றிக் காணப்படுகையில், எருசலேமில் ஒவ்வொரு மத வடிவமும், கிழக்கு மற்றும் மேற்கின் ஒவ்வொரு தேசியமும் ஒரே நேரத்தில் பிரதிபலிக்கின்றன.”

எருசலேம் முதன்முதலில் யோசுவாவின் புத்தகத்தில் அந்தப் பெயரில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; டெல்-எல்-அமர்னா பலகைகளின் தொகுப்பில் அதன் எமோரிய ராஜா எகிப்திற்கு எழுதிய ஆறு கடிதங்கள் உள்ளன; அவை சுமார் 1480 கி.மு.-வில் அபிரிகளின் தாக்குதலைப் பதிவு செய்கின்றன. அப்பெயர் அங்கே உரு-சலீம் (“சமாதானத்தின் நகரம்”) என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. பரிசுத்த நகரம் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மற்றொரு நினைவுச்சின்னப் பதிவு, 702 கி.மு.-வில் சனகெரிப் நடத்திய தாக்குதலாகும். “அசீரியர்களின் பாசறை” சுமார் 70 கி.பி.-இல் நகரத்தின் புதிய பகுதியில் சேர்க்கப்பட்ட வடமேற்கில் உள்ள தட்டையான நிலத்தில் இன்னும் காட்டப்பட்டது.

தாவீதின் நகரம் மேல் நகரம் மற்றும் மில்லோ ஆகிய இரண்டையும் உள்ளடக்கியிருந்தது; தாவீது மற்றும் சாலொமோனால் கட்டப்பட்ட மதிலால் சூழப்பட்டிருந்தது; இவர்கள் மூல எபூசிய அரண்களைப் புதுப்பித்ததாகத் தெரிகிறது. சீயோன் என்ற பெயர், ஏரியேல் (“தேவனுடைய பலிபீட அடுப்பு”) என்பதைப் போல, எருசலேமுக்கான ஒரு கவிதைச் சொல்லாகத் தோன்றுகிறது; ஆனால் கிரேக்கக் காலத்தில் இது ஆலய மலையைக் குறிக்க விசேஷமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஆசாரியர்களின் குடியிருப்பு ஆலயத்திற்குத் தெற்கே உள்ள ஓபேலில் உருவானது; அங்கே தாவீதின் மூல நகரத்திற்கு வெளியே சாலொமோனின் அரண்மனையும் இருந்தது. இந்த புறநகர்ப் பகுதியையும் ஆலயத்தையும் உள்ளடக்கும் வகையில் யோதாம் மற்றும் மனாசேயால் நகரத்தின் மதில்கள் விரிவாக்கப்பட்டன (2 நாளாகமம் 27:3; 33:14).

எருசலேம் இப்போது சுமார் 50,000 மக்கள் வசிக்கும் ஒரு நகரமாக உள்ளது; இது பண்டைய மத்திய காலத்து மதில்களைக் கொண்டுள்ளது; இவை ஓரளவுக்குப் பழைய எல்லைகளிலேயே இருந்தாலும் தெற்கு நோக்கி குறைவாகவே நீண்டுள்ளன. பாரம்பரிய இடங்கள் வழக்கமாக கி.பி. 4ஆம் நூற்றாண்டிலும் அதற்குப் பிந்தைய நூற்றாண்டுகளிலுமே முதன்முதலில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டன; அவற்றுக்கு எந்த அதிகாரப்பூர்வ ஆதாரமும் இல்லை. ஆயினும், அகழ்வாராய்ச்சியின் முடிவுகள் பெரும்பாலான சர்ச்சைக்குரிய கேள்விகளுக்குத் தீர்வுகண்டுள்ளன; ஆலயப் பகுதியின் எல்லைகளும் பழைய மதில்களின் பாதையும் கண்டறியப்பட்டுள்ளன.