ஒலிவமலை

அதன் சரிவுகளில் நிறைந்திருக்கும் ஒலிவ மரங்களின் காரணமாக இவ்வாறு அழைக்கப்படும் இது, எருசலேமுக்குக் கிழக்கே உள்ள ஒரு மலைத்தொடராகும் (1 இராஜாக்கள் 11:7; எசேக்கியேல் 11:23; சகரியா 14:4); கீதரோன் பள்ளத்தாக்கு இதை நகரத்திலிருந்து பிரிக்கிறது. அப்சலோமின் கலகத்தின் காரணமாக தாவீது எருசலேமிலிருந்து தப்பி ஓடியதுடன் தொடர்புடையதாக இது முதன்முதலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது (2 சாமுவேல் 15:30), மேலும் பழைய ஏற்பாட்டில் சகரியா 14:4-ல் மட்டுமே மீண்டும் ஒருமுறை நேரடியாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இது பல இடங்களில் மறைமுகமாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது (1 இராஜாக்கள் 11:7; 2 இராஜாக்கள் 23:13; நெகேமியா 8:15; எசேக்கியேல் 11:23).

இது புதிய ஏற்பாட்டில் அடிக்கடி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது (மத்தேயு 21:1; 26:30 போன்றவை). இது இப்போது ஜெபல் எத்-தூர் (அதாவது “உச்சியின் மலை”) என்றும், சில சமயங்களில் ஜெபல் எஸ்-செய்த்தூன் (அதாவது “ஒலிவமலை”) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது நகரத்தின் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 200 அடி உயரத்தில் உள்ளது. எருசலேமிலிருந்து பெத்தானியாவுக்குச் செல்லும் பாதை முற்காலத்தைப் போலவே இம்மலையின் வழியாகச் செல்கிறது. இயேசு எருசலேமுக்காக அழுது நின்றது இந்த மலையில்தான். “வேதத்தில் எந்தப் பெயரும் ஒலிவமலையைப் போல இவ்வளவு பரிசுத்தமானதும் பிரியமானதுமான நினைவுகளை ஒரே நேரத்தில் எழுப்புவதில்லை” என்று டாக்டர் போர்ட்டர் கூறுகிறார். “இந்த ‘மலை’ இரட்சகரின் தனிப்பட்ட, பக்தியுள்ள வாழ்க்கையோடு மிக நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டிருப்பதால், நாம் அதைப் பற்றி மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் அன்பான உணர்வுகளுடனும் வாசித்து பார்க்கிறோம். இங்கே அவர் அடிக்கடி தம் சீடர்களோடு அமர்ந்து, வரவிருக்கும் வியக்கத்தக்க நிகழ்வுகளையும், பரிசுத்த நகரத்தின் அழிவையும், தம்மைப் பின்பற்றுபவர்களின் பாடுகள், துன்புறுத்தல்கள் மற்றும் அவர்களின் இறுதி வெற்றியையும் குறித்துப் பேசினார் (மத்தேயு 24). இங்கே அவர் அவர்களுக்குப் பத்து கன்னிகைகள் மற்றும் ஐந்து தாலந்துகள் பற்றிய அழகான உவமைகளைச் சொன்னார் (25); பகலின் உழைப்பினாலும் சோதனைகளினாலும் சோர்வும் அலைச்சலும் அடைந்தபோது, தியானத்திற்காகவும், ஜெபத்திற்காகவும், சரீர ஓய்விற்காகவும் ஒவ்வொரு மாலையிலும் இங்கே ஒதுங்குவது அவருடைய வழக்கமாக இருந்தது (லூக்கா 21:37); மேலும் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட இரவில், ‘என் பிதாவே, இந்த பாத்திரம் என்னை விட்டு நீங்கக்கூடுமானால் நீங்கட்டும்; ஆகிலும் என் சித்தத்தின்படியல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே ஆகக்கடவது’ என்ற அந்த அற்புதமான ஜெபத்தைச் செய்ய அவர் இங்குதான் வந்தார் (மத்தேயு 26:39). தேவனுடைய கோபாக்கினையின் பாத்திரம் குடிக்கப்பட்டு, மரணமும் பாதாளமும் ஜெயிக்கப்பட்டபோது, அவர் தம் சீடர்களை ஒலிவமலை வழியாக பெத்தானியா வரை மீண்டும் அழைத்துச் சென்று, பிரியாவிடை ஆசீர்வாதத்திற்குப் பின் பரலோகத்திற்கு ஏறிப்போனார் (லூக்கா 24:50, 51; அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 1:12).”

இந்த மலை அல்லது மலைத்தொடரில் நான்கு சிகரங்கள் உள்ளன: (1) “கலிலேயா” சிகரம், தேவதூதர்கள் சீடர்களிடம் பேசியபோது இங்கே நின்றார்கள் என்ற பாரம்பரியத்தால் இவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறது (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 1:11); (2) “பரமேறுதலின் மலை”, இந்நிகழ்வு நடந்ததாகக் கருதப்படும் இடம், இருப்பினும் இது அநேகமாக பெத்தானியாவுக்கு அருகில் எங்கோ இருந்திருக்கலாம் (லூக்கா 24:51, 52); (3) “தீர்க்கதரிசிகள்”, இதன் பக்கவாட்டில் “தீர்க்கதரிசிகளின் கல்லறைகள்” என்று அழைக்கப்படும் சுரங்கக் கல்லறைகள் இருப்பதால் இவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறது; மற்றும் (4) “கேட்டின் மலை”, சாலொமோன் தன் அந்நிய மனைவிகளின் விக்கிரகாராதனைக்காக அங்கு “மேடைகளைக்” கட்டியதால் இவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறது (1 இராஜாக்கள் 11:7; 2 இராஜாக்கள் 23:13; வல்கேட், “இடறலின் மலை”).