சமாரியாவின்

ஒரு காவல் மலை அல்லது ஒரு காவற்கோபுரம். இஸ்ரவேலின் மலைகளின் நடுவே, சீகேமுக்கு வடமேற்கே சில மைல்கள் தொலைவில், ஒரு தனித்த மலையாகவும் ஒரு பெரிய வட்டக்குன்றாகவும் “சோமரோன் மலை” நிற்கிறது. இது செங்குத்தான, ஆனால் ஏற முடியாத அளவுக்கு இல்லாத சரிவுகளையும், நீண்ட தட்டையான உச்சிப்பகுதியையும் கொண்ட ஒரு நீள்வட்டக் குன்றாகும். இஸ்ரவேலின் ராஜாவான உம்ரி, இந்தக் குன்றை அதன் உரிமையாளரான சேமேரிடமிருந்து இரண்டு தாலந்து வெள்ளிக்கு வாங்கி, திர்சாவுக்குப் பதிலாகத் தனது ராஜ்யத்தின் புதிய தலைநகரமாக அதன் பரந்த உச்சியில் ஒரு பட்டணத்தைக் கட்டி, அதற்கு “சோமரோன்” அதாவது சமாரியா என்று பெயரிட்டான் (1 இராஜாக்கள் 16:24). தலைநகரமாக இருப்பதற்கு இது பல சாதகமான அம்சங்களைக் கொண்டிருந்தது. உம்ரி தனது ஆட்சியின் கடைசி ஆறு ஆண்டுகள் இங்குதான் வசித்தான். சீரியாவுடனான போரில் தோல்வியடைந்ததன் விளைவாக, அவன் சீரியர்களுக்கு “சமாரியாவிலே வீதிகளை உண்டாக்கிக்கொள்ளும்” உரிமையை, அதாவது அநேகமாக சீரிய வியாபாரிகள் இஸ்ரவேலின் தலைநகரில் தங்கள் வர்த்தகத்தை மேற்கொள்வதற்கான அனுமதியை வழங்கவேண்டிய கட்டாயத்துக்குள்ளானான் என்று தெரிகிறது. இது கணிசமான அளவு சீரிய மக்கள் அங்கு வாழ்ந்ததைக் குறிக்கிறது. “இதுவே ஒரு மன்னரால் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட பாலஸ்தீனத்தின் ஒரே பெரிய நகரமாகும். மற்ற அனைத்தும் ஏற்கனவே முற்பிதாக்களின் பாரம்பரியத்தாலோ அல்லது முந்தைய ஆளுகையாலோ முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தன. ஆனால் சமாரியா என்பது உம்ரியின் தனிப்பட்ட தெரிவாகும். உண்மையில் அவன் தான் கட்டிய பட்டணத்திற்கு அதன் முந்தைய உரிமையாளரின் பெயரையே சூட்டினான்; இருப்பினும், அதன் நிறுவனராக அவனுக்கிருந்த தனிப்பட்ட தொடர்பு, அசீரிய கல்வெட்டுகளில் சமாரியா ‘பெத்-குமிரி’ (‘உம்ரியின் வீடு அல்லது அரண்மனை’) என்று குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதன் மூலம் நிரூபிக்கப்படுகிறது,” என்கிறார் ஸ்டான்லி.

சமாரியா பலமுறை முற்றுகையிடப்பட்டது. ஆகாபின் நாட்களில், இரண்டாம் பெனாதாத் முப்பத்திரண்டு துணை ராஜாக்களுடன் அதற்கு எதிராக வந்தான்; ஆனால் அவன் பெரும் சேதத்துடன் தோற்கடிக்கப்பட்டான் (1 இராஜாக்கள் 20:1-21). அடுத்த வருடம் அவன் இரண்டாவது முறையாக அதைத் தாக்கினான்; ஆனால் மீண்டும் முற்றிலும் முறியடிக்கப்பட்டு, ஆகாபிடம் சரணடைய வேண்டியதாயிற்று (1 இராஜாக்கள் 20:28-34). பெனாதாத்தின் படையோடு ஒப்பிடுகையில் ஆகாபின் படை வெறும் “இரண்டு சிறு ஆட்டுக்குட்டி மந்தைகளைப் போல” மட்டுமே இருந்தது.

யோராமின் நாட்களில் இந்த பெனாதாத் சமாரியாவை மீண்டும் முற்றுகையிட்டான்; அப்போது அந்த நகரம் மிகக் கடுமையான இக்கட்டிற்குள் தள்ளப்பட்டது. ஆனால் வெற்றி அவர்களுக்குக் கிட்டும் நிலையில் இருந்த வேளையில், ரதங்கள், குதிரைகள் மற்றும் ஒரு பெரும் படையின் மர்மமான சத்தத்தைக் கேட்டுப் பயந்து, அவர்கள் திடீரென முற்றுகையைக் கைவிட்டு, தங்கள் முகாமையும் அதிலிருந்த அனைத்தையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு ஓடிப்போனார்கள். சீரியர்களின் முகாமிலிருந்த ஏராளமான கொள்ளைப் பொருட்களால் பட்டணத்தில் பசியால் வாடிக்கொண்டிருந்த மக்கள் உடனடியாக விடுதலையடைந்தார்கள்; எலிசாவின் வார்த்தையின்படியே, “சமாரியாவின் வாசலிலே ஒரு சேக்கல் விலைக்கு ஒரு மரக்கால் மெல்லிய மாவும், ஒரு சேக்கல் விலைக்கு இரண்டு மரக்கால் வாற்கோதுமையும் விற்கப்பட்டது” (2 இராஜாக்கள் 7:1-20).

ஓசெயாவின் நாட்களில் சல்மனாசார் இஸ்ரவேலின் மேல் படையெடுத்து, அதைத் தனக்குக் கப்பம் கட்டும் நிலைக்குக் கொண்டுவந்தான். அவன் சமாரியாவை முற்றுகையிட்டான் (723 கி.மு.); அது மூன்று ஆண்டுகள் தாக்குப்பிடித்தது, முடிவில் சல்மனாசார் தொடங்கிய வெற்றியை முடித்துவைத்த சர்கோனால் கைப்பற்றப்பட்டது (2 இராஜாக்கள் 18:9-12; 17:3); மேலும் அவன் பல கோத்திரத்து மக்களைச் சிறைபிடித்துச் சென்றான்.

இந்தப் பட்டணம் பல்வேறு மாற்றங்களைக் கடந்த பிறகு, அகஸ்து சக்கரவர்த்தியால் முதலாம் ஏரோதுக்கு வழங்கப்பட்டது. அவன் அதை மீண்டும் கட்டி, சக்கரவர்த்தியின் நினைவாக அதற்கு செபஸ்தே (அகஸ்து என்பதன் கிரேக்க வடிவம்) என்று பெயரிட்டான். புதிய ஏற்பாட்டில் பிலிப்பு சமாரியா பட்டணத்திற்குப் போய் அங்கே பிரசங்கித்ததாக அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 8:5-14-ல் மட்டுமே இது குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இப்போது அது சுமார் முந்நூறு மக்கள் வசிக்கும் செபுஸ்தியா என்ற கிராமமாகக் காணப்படுகிறது. அந்தப் பூர்வ காலத்து நகரத்தின் இடிபாடுகள் குன்றின் மீதும், அதன் சரிவுகளிலும் உருண்டு சிதறிக்கிடக்கின்றன. மிகச் சிறந்த கொரிந்தியத் தூண்களாக இருந்திருக்கக்கூடியவற்றில் சுமார் நூறு தூண்களின் அடிப்பகுதிகள் இன்னும் நிற்கின்றன; அவை மிகவும் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன, ஆனாலும் அவற்றைப் பற்றித் திட்டவட்டமாக எதுவும் தெரியவில்லை. (ஒப்பிடவும்: மீகா 1:6.)

கிறிஸ்துவின் காலத்தில், மேற்கு பாலஸ்தீனம் யூதேயா, சமாரியா மற்றும் கலிலேயா என மூன்று மாகாணங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. சமாரியா பாலஸ்தீனத்தின் மத்தியப் பகுதியை ஆக்கிரமித்திருந்தது (யோவான் 4:4). இது தல்மூத்தில் “கூத்தியர்களின் தேசம்” என்று அழைக்கப்படுகிறது, மேலும் இது பரிசுத்த நிலத்தின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்படவில்லை.

இந்த இரண்டு ராஜ்யங்களின் தலைநகரங்களான சமாரியாவுக்கும் எருசலேமுக்கும் இடையே உள்ள தூரம் நேர்கோட்டில் வெறும் 35 மைல்கள் மட்டுமே என்பதைக் கவனிக்கலாம்.