சீமோன்

ஆரம்பத்தில் சீமோன் (=சிமியோன், அதாவது “கேட்டல்”) என்று அழைக்கப்பட்டார்; இது புதிய ஏற்பாட்டில் மிகவும் பொதுவான யூதப் பெயர். இவர் யோனாவின் மகன் (மத்தேயு 16:17). இவரது தாயின் பெயர் வேதத்தில் எங்கும் குறிப்பிடப்படவில்லை. அந்திரேயா என்ற தம்பி இவருக்கு இருந்தார்; அவரே இவரை முதலில் இயேசுவிடம் அழைத்து வந்தார் (யோவான் 1:40-42). கலிலேயக் கடலின் மேற்குக் கரையில் உள்ள பெத்சாயிதா இவரது சொந்த ஊர்; பிலிப்புவும் இந்த ஊரைச் சேர்ந்தவரே. இவர் கலிலேயக் கடலின் கரையில் வளர்ந்து, மீனவத் தொழிலில் பயிற்சி பெற்றார். இவர் சிறியவராக இருந்தபோதே இவரது தந்தை இறந்திருக்கலாம்; இவரும் இவரது சகோதரரும் செபெதேயு மற்றும் அவரது மனைவி சலோமே ஆகியோரின் பராமரிப்பில் வளர்ந்தனர் (மத்தேயு 27:56; மாற்கு 15:40; 16:1). அங்கே சீமோன், அந்திரேயா, யாக்கோபு, யோவான் ஆகிய நான்கு இளைஞர்களும் தங்கள் இளமைப் பருவத்தையும் ஆரம்பக் கால வாலிபத்தையும் தொடர்ந்த ஐக்கியத்தில் கழித்தனர். சீமோனும் அவரது சகோதரரும் சமயப் பயிற்சியின் அனைத்து நன்மைகளையும் அனுபவித்தனர்; சிறுவயதிலேயே வேதவசனங்களையும், மேசியாவின் வருகையைக் குறிக்கும் மாபெரும் தீர்க்கதரிசனங்களையும் கற்றுக்கொண்டனர். எனினும், ரபீக்களில் எவரிடமிருந்தும் நியாயப்பிரமாண ஆய்வில் அவர்களுக்கு எந்தச் சிறப்புப் பயிற்சியும் கிடைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை. பேதுரு நியாயசங்கத்தின் முன் நின்றபோது, அவர் “படிப்பறியாதவர்” போலக் காணப்பட்டார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 4:13).

“சீமோன் ஒரு கலிலேயர், அவர் முழுமையாகவே அவ்வாறே இருந்தார்... கலிலேயர்கள் தமக்கென ஒரு தனித்துவமான சுபாவத்தைக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் சுதந்திரத்திற்கும் ஆற்றலுக்கும் பெயர்போனவர்கள்; அது பெரும்பாலும் கொந்தளிப்பாக மாறுவதுண்டு. அதே சமயம் தெற்கே உள்ள தங்கள் சகோதரர்களை விட அவர்கள் வெளிப்படையான, ஒளிவுமறைவற்ற குணம் கொண்டவர்களாக இருந்தனர். இந்த அனைத்து அம்சங்களிலும்—மழுப்பலற்ற தன்மை, பதற்றம், தன்னிச்சையான துணிவு மற்றும் எளிமை ஆகியவற்றில்—சீமோன் ஒரு உண்மையான கலிலேயராக இருந்தார். அவர்கள் ஒரு விசித்திரமான வட்டார வழக்கில் பேசினர். தொண்டை ஒலிகளையும் வேறு சில ஒலிகளையும் உச்சரிப்பதில் அவர்களுக்குச் சிரமம் இருந்தது; யூதேயாவில் அவர்களது உச்சரிப்பு கடுமையானதாகக் கருதப்பட்டது. கலிலேய உச்சரிப்பு சீமோனின் வாழ்நாள் முழுவதும் அவரோடு ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவர் நியாயத்தீர்ப்பு மண்டபத்திற்குள் நின்றபோது, அது அவரை கிறிஸ்துவின் சீடர் எனக் காட்டிக்கொடுத்தது (மாற்கு 14:70). பெந்தெகொஸ்தே நாளில் அது அவரது சொந்த தேசத்தன்மையும், அவரோடு இணைந்திருந்தவர்களின் தேசத்தன்மையும் வெளிப்படுத்தியது (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 2:7).” சீமோன் அப்போஸ்தலராவதற்கு முன்பே திருமணமானவர் என்று தெரிகிறது. அவரது மாமியாரைப் பற்றிய குறிப்பு காணப்படுகிறது (மத்தேயு 8:14; மாற்கு 1:30; லூக்கா 4:38). அநேகமாக அவரது மிஷனரிப் பயணங்களில் அவரது மனைவி அவருடன் சென்றிருக்கலாம் (1 கொரிந்தியர் 9:5; ஒப்பிடவும்: 1 பேதுரு 5:13).

கிறிஸ்து தமது பகிரங்க ஊழியத்தைத் தொடங்கியபோது, இவர் கப்பர்நகூமில் குடியேறியிருந்ததாகத் தெரிகிறது; அப்போது இவருக்கு முப்பது வயதுக்கு மேல் ஆகியிருக்கலாம். அவரது சகோதரர் அந்திரேயா, அவரது மாமியார், அவரது சொந்தக் குடும்பம் ஆகியோரோடு அவரோடு தங்கியிருந்ததாகத் தோன்றும் கிறிஸ்துவுக்கும் (மாற்கு 1:29, 36; மாற்கு 2:1) அடைக்கலம் கொடுக்கும் அளவுக்கு அவரது வீடு பெரிதாக இருந்தது. அது இரண்டு அடுக்கு மாடி வீடாக இருந்திருக்கலாம் (மாற்கு 2:4).

யோர்தானுக்கு அப்பாலுள்ள பெத்தாபாராவில் (R.V., யோவான் 1:28, “பெத்தானியா”), யோவான் ஸ்நானகன் இயேசுவை “தேவாட்டுக்குட்டி” என்று சாட்சியளித்திருந்தார் (யோவான் 1:29-36). அதைக் கேட்ட அந்திரேயாவும் யோவானும் இயேசுவைப் பின்பற்றி, அவர் இருந்த இடத்திலேயே அவரோடு தங்கினர். அவருடைய கிருபையான வார்த்தைகளாலும், அவர் பேசிய அதிகாரத்தினாலும், அவரே மேசியா என்று அவர்கள் உறுதியாக நம்பினர் (லூக்கா 4:22; மத்தேயு 7:29); பின்னர் அந்திரேயா புறப்பட்டுச் சென்று, சீமோனைக் கண்டுபிடித்து, அவரை இயேசுவிடம் அழைத்து வந்தார் (யோவான் 1:41).

இயேசு உடனே சீமோனை அடையாளம் கண்டு, இனிமேல் அவர் கேபா என்று அழைக்கப்படுவார் என்று அறிவித்தார்; இது “உயிருள்ள பாறையிலிருந்து பெயர்க்கப்பட்ட ஒரு பாறைத்துண்டு” என்று பொருள்படும் கிரேக்கப் பெயரான பெத்ரோஸுக்கு இணையான அரமேயப் பெயர் ஆகும். இந்த அரமேயப் பெயர் மீண்டும் இடம்பெறவில்லை, ஆனால் பழைய பெயரான சீமோன் என்பதற்குப் பதிலாக பேதுரு என்ற பெயர் படிப்படியாக இடம்பிடித்தது; இருப்பினும் நமது ஆண்டவர் அவரிடம் பேசும்போது எப்போதும் சீமோன் என்ற பெயரையே பயன்படுத்துகிறார் (மத்தேயு 17:25; மாற்கு 14:37; லூக்கா 22:31, ஒப்பிடவும்: லூக்கா 21:15-17). இயேசுவுடனான முதல் சந்திப்பு சீமோனின் மனதில் என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது என்று நமக்குச் சொல்லப்படவில்லை. அடுத்ததாக நாம் அவரைச் சந்திப்பது கலிலேயக் கடலருகே ஆகும் (மத்தேயு 4:18-22). அங்கு அந்த நால்வரும் (சீமோன், அந்திரேயா, யாக்கோபு, யோவான்) இரவு முழுவதும் மீன்பிடித்தும் ஒன்றும் கிடைக்காமல் இருந்தனர். இயேசு திடீரெனத் தோன்றி, சீமோனின் படகில் ஏறி, ஆழத்திலே தள்ளி, வலைகளைப் போடும்படி அவரிடம் கூறினார். அவரும் அவ்வாறே செய்து, திரளான மீன்களைப் பிடித்தார். இது சீமோனின் கண்களுக்கு முன்பாகச் செய்யப்பட்ட ஒரு தெளிவான அற்புதமாக இருந்தது. அச்சமும் பிரமிப்பும் அடைந்த அந்தச் சீடர் இயேசுவின் கால்களில் விழுந்து, “ஆண்டவரே, நான் பாவியான மனுஷன், நீர் என்னைவிட்டுப் போகவேண்டும்” என்று கதறினார் (லூக்கா 5:8). இயேசு, “பயப்படாதே” என்ற ஆறுதலான வார்த்தைகளால் அவரிடம் பேசி, அவரது வாழ்வின் ஊழியத்தை அவருக்கு அறிவித்தார். சீடராக மாறுவதற்கான அழைப்பிற்கு சீமோன் உடனே கீழ்ப்படிந்தார்; இதற்குப் பிறகு அவர் எப்போதும் நமது ஆண்டவருடனே இருப்பதைக் காண்கிறோம்.

அடுத்து அவர் அப்போஸ்தலத்துவ நிலைக்கு அழைக்கப்பட்டு, மனித வாழ்வின் கொந்தளிப்பான கடல்களில் “மனுஷரைப் பிடிக்கிறவர்” ஆகிறார் (மத்தேயு 4:19; மத்தேயு 10:2-4; மாற்கு 3:13-19; லூக்கா 6:13-16), மேலும் நமது ஆண்டவரின் வாழ்க்கையின் அனைத்து முக்கிய நிகழ்வுகளிலும் மிக முக்கியமான பங்கை வகிக்கிறார். கப்பர்நகூமிலும் (யோவான் 6:66-69), மீண்டும் செசரியா பிலிப்பியிலும் (மத்தேயு 16:13-20; மாற்கு 8:27-30; லூக்கா 9:18-20) அந்த குறிப்பிடத்தக்க விசுவாச அறிக்கையை வெளியிட்டவர் இவரே. செசரியாவில் செய்யப்பட்ட இந்த அறிக்கை மிக முக்கியமான ஒன்றாக இருந்தது; இதற்குப் பதிலளித்த நமது ஆண்டவர்: “நீ பேதுருவாய் இருக்கிறாய், இந்தக் கல்லின்மேல் என் சபையைக் கட்டுவேன்” என்ற இந்த மறக்கமுடியாத வார்த்தைகளைக் கூறினார்.

“அதுமுதல்” இயேசு தமது பாடுகளைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார். இதற்காகப் பேதுரு அவரைக் கடிந்துகொண்டார். ஆனால் நமது ஆண்டவர் பதிலுக்குப் பேதுருவைக் கடிந்துகொண்டு, தமது மற்ற சீடர்களில் எவருக்கும் சொல்லாத கடுமையான வார்த்தைகளால் அவரிடம் பேசினார் (மத்தேயு 16:21-23; மாற்கு 8:31-33). செசரியாவில் தமது குறுகிய காலத் தங்குதலின் முடிவில், நமது ஆண்டவர் பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோரைத் தம்முடன் “தனித்திருக்கும்படி உயர்ந்த மலையின்மேல்” கூட்டிக்கொண்டுபோய், அவர்களுக்கு முன்பாக மறுரூபமானார். அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில், அந்தக் காட்சி தன் மனதில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தினால் பேதுரு, “ஆண்டவரே, நாம் இங்கே இருப்பது நமக்கு நல்லது; மூன்று கூடாரங்களைப் போடுவோம்” என்று கூறினார் (மத்தேயு 17:1-9).

அவர் கப்பர்நகூமுக்குத் திரும்பியபோது, இருபது வயதும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதுமுள்ள ஒவ்வொரு இஸ்ரவேலரும் செலுத்த வேண்டிய (யாத்திராகமம் 30:15) தேவாலய வரி (தித்ராக்கம், அதாவது அரைப் பரிசுத்த சேக்கல்) வசூலிப்பவர்கள் பேதுருவிடம் வந்து, இயேசு அதைச் செலுத்தவில்லை என்பதை நினைவூட்டினர் (மத்தேயு 17:24-27). ஏரிக்குச் சென்று ஒரு மீனைப் பிடித்து, அதன் வாயிலிருந்து வரிக்குத் தேவையான சரியான தொகையான ஒரு ஸ்தாத்தேரை (இரண்டு அரைச் சேக்கல்கள்) எடுக்கும்படி நமது ஆண்டவர் பேதுருவுக்குக் கட்டளையிட்டார். “அதை எடுத்து எனக்காகவும் உனக்காகவும் அவர்களிடத்தில் கொடு” என்று நமது ஆண்டவர் கூறினார்.

முடிவு நெருங்கி வந்தபோது, தமது சீடர்களுடன் பஸ்கா ஆசரிக்க ஒரு இடத்தை ஆயத்தம் செய்யும்படி நமது ஆண்டவர் பேதுருவையும் யோவானையும் (லூக்கா 22:7-13) நகரத்திற்குள் அனுப்பினார். அங்கே அவர் பின்னர் செய்யவிருந்த பயங்கரமான பாவத்தைக் குறித்து முன்னறிவிக்கப்பட்டார் (லூக்கா 22:31-34). அவர் விருந்தினர் அறையிலிருந்து கெத்செமனே தோட்டத்திற்கு நமது ஆண்டவருடன் சென்றார் (லூக்கா 22:39-46); மறுரூபத்தைக் கண்ட மற்ற இருவருடன் இவரும் நமது ஆண்டவரோடு உள்ளே செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டார், மற்றவர்கள் வெளியே விடப்பட்டனர். இங்கே அவர் ஒரு விசித்திரமான அனுபவத்தைக் கடந்தார். ஒரு திடீர் உந்துதலால், இயேசுவைப் பிடிக்க வந்த கூட்டத்தாரில் ஒருவனான மால்குவின் காதை அவர் வெட்டினார் (47-51). பின்னர் நியாயத்தீர்ப்பு மண்டபக் காட்சிகளும் (54-61) அவரது கசப்பான துக்கமும் (62) தொடர்கின்றன.

உயிர்த்தெழுதலின் அதிகாலையில் அவர் யோவானின் தோழமையில் காணப்படுகிறார். அவர் தைரியமாக வெற்று கல்லறைக்குள் நுழைந்து (யோவான் 20:1-10), “துணிகள் தனியே வைக்கப்பட்டிருக்கிறதைக்” கண்டார் (லூக்கா 24:9-12). அப்போஸ்தலர்களில் முதலாமவராகிய இவருக்கு, உயிர்த்தெழுந்த நமது ஆண்டவர் தம்மைக் காண்பித்தார்; இதன்மூலம் அவருக்கு ஒரு தனிப்பெரும் கனத்தை அளித்து, அவர் எவ்வாறு முழுமையாகத் தமது தயவுக்கு மீட்டெடுக்கப்பட்டார் என்பதைக் காட்டினார் (லூக்கா 24:34; 1 கொரிந்தியர் 15:5). கலிலேயக் கடலின் கரையில் நமது ஆண்டவர் பேதுருவுடன் நடத்திய தனித்துவமான உரையாடலை அடுத்து வாசிக்கிறோம்; அங்கே அவர், “யோனாவின் குமாரனாகிய சீமோனே, என்னிடத்தில் அன்பாயிருக்கிறாயா?” என்று அவரிடம் மூன்று முறை கேட்டார் (யோவான் 21:1-19).

ஏரிக்கரையில் நடந்த இந்தக் காட்சிக்குப் பிறகு, பரமேறுதலின் போது மற்றவர்களுடன் மீண்டும் தோன்றும் வரை பேதுருவைக் குறித்து நாம் எதுவும் கேட்பதில்லை (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 1:15-26). யூதாஸின் துரோகத்தால் ஏற்பட்ட வெற்றிடத்தை நிரப்ப வேண்டும் என்று முன்மொழிந்தவர் இவரே. பெந்தெகொஸ்தே நாளில் இவர் முக்கியத்துவம் பெறுகிறார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 2:14-40). அன்றைய நிகழ்வுகள், “அவரது வீழ்ச்சியின் வேதனையான ஒழுங்குமுறையும், முந்தைய பயிற்சியின் நீண்ட செயல்முறைகளும் மெதுவாகச் செய்துவந்த மாற்றத்தைப் பேதுருவிடம் முழுமையாக்கின. அவர் இப்போது நம்பத்தகாத, நிலையற்ற, தன்னம்பிக்கை மிகுந்த, துடுக்குத்தனமான தைரியத்திற்கும் பலவீனமான பயத்திற்கும் இடையில் எப்போதும் ஊசலாடும் மனிதராக இல்லாமல், விசுவாசிகளின் ஐக்கியத்தின் உறுதியான, நம்பகமான வழிகாட்டியாகவும் இயக்குநராகவும், எருசலேமிலும் பிற இடங்களிலும் கிறிஸ்துவின் அஞ்சாத பிரசங்கியாகவும் மாறினார். இப்போது அவர் உண்மையாகவே கேபாவாக மாறிவிட்டதால், சீமோன் என்ற பெயரை நாம் அநேகமாகக் கேட்பதே இல்லை (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 10:5, 32; அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 15:14 இல் மட்டுமே), இறுதியாக அவர் நமக்கு பேதுரு என்றே அறியப்படுகிறார்.”

தேவாலய வாசலில் நடந்த அற்புதத்திற்குப் பிறகு (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 3) கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிராகத் துன்புறுத்தல் எழுந்தது; பேதுரு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். ஆலோசனைச் சங்கத்தின் முன் அவரும் அவருடைய தோழர்களும் தங்களைத் தைரியமாகத் தற்காத்துக் கொண்டனர் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 4:19, 20). கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான புதிய வன்முறை வெடிப்பு (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 5:17-21) அப்போஸ்தலர் குழு முழுவதையும் சிறையில் அடைக்க வழிவகுத்தது; ஆனால் இரவில் அவர்கள் அற்புதமாக விடுவிக்கப்பட்டு, காலையில் தேவாலயத்தில் போதித்துக் கொண்டிருந்தனர். இரண்டாவது முறையாகப் பேதுரு ஆலோசனைச் சங்கத்தின் முன் அவர்களைத் தற்காத்துப் பேசினார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 5:29-32); அவர்கள் “அப்போஸ்தலர்களை வரவழைத்து, அடித்து, அவர்களைப் போகவிட்டார்கள்.”

பேதுரு எருசலேமை விட்டு வெளியேறும் நேரம் வந்தது. சமாரியாவில் சிறிது காலம் ஊழியம் செய்த பிறகு, அவர் எருசலேமுக்குத் திரும்பி, தனது ஊழியத்தின் முடிவுகளை அங்கே இருந்த சபைக்குத் தெரிவித்தார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 8:14-25). இங்கே அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் தங்கியிருந்தார்; அக்காலத்தில் அவர் மனம்மாறிய பவுலை முதன்முறையாகச் சந்தித்தார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 9:26-30; கலாத்தியர் 1:18). எருசலேமை மீண்டும் விட்டுவிட்டு, அவர் லீத்தா மற்றும் யோப்பாவுக்கு மிஷனரிப் பயணமாகச் சென்றார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 9:32-43). அடுத்ததாக செசரியாவின் கொர்நேலியுவை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் புறஜாதிகளுக்குக் கிறிஸ்தவ சபையின் கதவைத் திறக்க அவர் அழைக்கப்படுகிறார் (அதி. 10).

செசரியாவில் சிறிது காலம் தங்கியிருந்த பிறகு, அவர் எருசலேமுக்குத் திரும்பினார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 11:1-18); அங்கே புறஜாதிகள் தொடர்பான தனது நடத்தையை அவர் நியாயப்படுத்தினார். அடுத்ததாக ஏரோது அகிரிப்பாவினால் அவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டதை நாம் கேள்விப்படுகிறோம் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 12:1-19); ஆனால் இரவில் கர்த்தருடைய தூதன் சிறைக்கதவுகளைத் திறந்தான்; அவர் வெளியே சென்று மரியாவின் வீட்டில் அடைக்கலம் புகுந்தார்.

சபைக்கும் புறஜாதிகளுக்கும் உள்ள உறவு குறித்து எருசலேமில் நடந்த ஆலோசனைக் கூட்டத்தின் விவாதங்களில் அவர் பங்கேற்றார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 15:1-31; கலாத்தியர் 2:1-10). இந்த விஷயம் அந்தியோகியாவில் புதிய ஆர்வத்தைத் தூண்டியிருந்தது; அதன் தீர்வுக்காக எருசலேமில் உள்ள அப்போஸ்தலர்கள் மற்றும் மூப்பர்களின் ஆலோசனைச் சங்கத்திற்கு அனுப்பப்பட்டது. இங்கே பவுலும் பேதுருவும் மீண்டும் சந்தித்தனர்.

அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் புத்தகத்தில் பேதுருவைக் குறித்த மேலதிகக் குறிப்புகள் எதுவும் இல்லை. எருசலேம் ஆலோசனைச் சங்கத்திற்குப் பிறகு அவர் அந்தியோகியாவுக்குச் சென்றதாகத் தெரிகிறது; அங்கே அவர் வெளிவேஷத்திற்கு ஆளானார்; இதற்காக “முகமுகமாய் அவரைக் கடிந்துகொண்ட” பவுலால் கடுமையாகக் கண்டிக்கப்பட்டார் (கலாத்தியர் 2:11-16).

இதற்குப் பிறகு அவர் நற்செய்தியைக் கிழக்கு நோக்கி எடுத்துச் சென்று, யூப்ரடீஸ் நதிக்கரையில் உள்ள பாபிலோனில் சிறிது காலம் ஊழியம் செய்ததாகத் தெரிகிறது (1 பேதுரு 5:13). அவர் ரோமிற்கு எப்போதாவது சென்றிருந்தார் என்பதற்குத் திருப்திகரமான ஆதாரம் எதுவும் இல்லை. அவர் எங்கு அல்லது எப்போது இறந்தார் என்பது நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை. அநேகமாக அவர் 64 கி.பி. மற்றும் 67 கி.பி. இடைப்பட்ட காலத்தில் இறந்திருக்கலாம்.