திபேரியா

திபேரியா கடலின் மேற்குக் கரையில் உள்ள ஒரு நகரம்; தற்கால துபாரிக். இது ராக்கத் என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு பழைய நகரத்தின் இடிபாடுகளின் மீது ஏரோது அந்திப்பாவினால் (16 கி.பி.) நிறுவப்பட்டதாகவும், திபேரியு இராயனின் நினைவாக அவனால் இப்பெயர் சூட்டப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. நம்முடைய கர்த்தரின் வரலாற்றில் இது மூன்று முறை மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது (யோவான் 6:1, 23; யோவான் 21:1).

1837-ல் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கத்தால் இதன் குடிகளில் ஏறக்குறைய பாதி பேர் அழிந்துபோனார்கள். இந்நகரத்தின் மக்கள்தொகை இப்போது சுமார் ஆறாயிரமாக உள்ளது, அதில் ஏறக்குறைய பாதி பேர் யூதர்கள். “நமது கர்த்தர் இந்த நகரத்திற்குள் பிரவேசித்ததாக நாம் வாசிப்பதில்லை. யூதர்களின் நிலத்தில் அமைந்திருந்த போதிலும், நடைமுறையில் இது ஒரு புறஜாதி நகரமாக இருந்தது என்பதே இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். இதை நிறுவிய ஏரோது கிரேக்கக் கலைகளையும், ரோம விக்கிரகாராதனையையும், ஆசியாவின் அருவருப்பான காமவிகாரங்களையும் இங்கு ஒன்றிணைத்திருந்தான். நகைச்சுவை நாடகங்களை நடத்துவதற்கான ஒரு திரையரங்கம், ஒரு பொது விவாத அரங்கம், விளையாட்டு அரங்கம், இத்தாலிய பாணியைப் பின்பற்றி தங்கக் கூரையிடப்பட்ட அரண்மனை, ரோம தெய்வங்களின் சிலைகள் மற்றும் தெய்வமாக்கப்பட்ட இராயர்களின் மார்பளவுச் சிலைகள் ஆகியவை அதில் இருந்தன. இஸ்ரவேல் வீட்டாரின் காணாமற்போன ஆடுகளிடத்திற்கு மட்டுமே அனுப்பப்பட்ட அவர், இத்தகைய காட்சிகளிலிருந்து தம்மை விலக்கிக் கொண்டிருக்கக்கூடும்” (Manning’s Those Holy Fields).

எருசலேமின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு (70 கி.பி.), பாலஸ்தீனத்திலிருந்த யூதர்களின் முக்கிய வாழ்விடங்களில் ஒன்றாகத் திபேரியா மாறியது. இது முந்நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவர்களின் தலைமை நகரமாக இருந்தது. சுமார் 150 கி.பி. முதல் சனகெப்ரிப் சங்கம் இங்கு நிலைபெற்று, பெரும் புகழ்பெற்ற ரபீனிய பள்ளிகளை நிறுவியது. இங்குதான் ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் எருசலேம் (அல்லது பாலஸ்தீன) தல்மூத் தொகுக்கப்பட்டது. பழைய ஏற்பாட்டின் எபிரெய உரையின் வாசிப்புகளைப் பாதுகாத்து, உயிரெழுத்துக் குறியீட்டு முறையின் மூலம் எபிரெய உச்சரிப்பைப் பாதுகாத்த பாரம்பரியங்களின் தொகுப்பான ‘மசோரா’-வுக்கு நாம் இந்த ரபீனியப் பள்ளிக்குத்தான் கடமைப்பட்டுள்ளோம். அதன் மூல வடிவத்திலும் அனைத்துக் கையெழுத்துப் பிரதிகளிலும், எபிரெயம் உயிரெழுத்துக்கள் இல்லாமல் எழுதப்பட்டது; எனவே, அது பேசப்படும் மொழியாக இல்லாமல் போனபோது, மெய்யெழுத்துக்களுக்கு இடையில் என்ன உயிரெழுத்துக்களைச் செருக வேண்டும் என்பதை அறிவது அவசியமானது. இது மசோராவால் வழங்கப்பட்டது, எனவே இந்த உயிரெழுத்துக்கள் “மசோரெட்டிக் உயிர்க்குறியீடுகள்” என்று அழைக்கப்படுகின்றன.