ஆபிரகாம்

திரளான கூட்டத்திற்குத் தகப்பன், தேராகின் மகன். வாக்குத்தத்தங்களின் சுதந்தரவாளியாக இருந்ததால், தனது மூத்த சகோதரர்களான நாகோர், ஆரான் ஆகியோருக்கு முன்பாகவே பெயரிடப்பட்டார் (ஆதியாகமம் 11:27). ஆபிராம் எழுபது வயது வரை கல்தேயாவிலுள்ள தனது சொந்த நாட்டில் தன் உறவினர்களோடு தங்கியிருந்தார். பின்னர் அவர் தனது தந்தை, குடும்பம் மற்றும் வீட்டாருடன் தாங்கள் அதுவரை வாழ்ந்து வந்த ஊர் என்ற நகரத்தை விட்டுப் புறப்பட்டு, வடக்கே சுமார் 300 மைல் தொலைவில் உள்ள ஆரானுக்குச் சென்று, அங்கே பதினைந்து ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார். அவர் இடம்பெயர்ந்ததற்குக் காரணம் தேவனிடமிருந்து வந்த அழைப்பாகும் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 7:2-4). இந்த முதல் அழைப்பைப் பற்றிய குறிப்பு பழைய ஏற்பாட்டில் இல்லை; இருப்பினும், அது ஆதியாகமம் 12 இல் மறைமுகமாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் ஆரானில் தங்கியிருந்தபோது, தேராகு தனது 205-வது வயதில் இறந்தார். ஆபிராம் இப்போது தேவனிடமிருந்து வாக்குத்தத்தத்துடன் கூடிய இரண்டாவது மற்றும் தெளிவான அழைப்பைப் பெற்றார் (ஆதியாகமம் 12:1, 2); அதன்பின் அவர் தனது சகோதரனின் மகனான லோத்தை அழைத்துக்கொண்டு, “தான் எங்கே போகிறோம் என்று அறியாமல்” புறப்பட்டுச் சென்றார் (எபிரெயர் 11:8). தம்மை அழைத்தவரின் வழிநடத்துதலை அவர் முழுமையாக நம்பினார்.

சுமார் ஆயிரம் பேரைக் கொண்ட ஒரு பெரிய குடும்பத்தோடு ஆபிராம் இப்போது நாடோடி வாழ்க்கையைத் தொடங்கி, கூடாரங்களில் வாழ்ந்தார். கானான் தேசத்தில் உள்ள யாப்போக்கு பள்ளத்தாக்கின் வழியாகச் சென்று, வடக்கே ஏபாலுக்கும் தெற்கே கெரிசீமுக்கும் இடையே உள்ள மோரேயின் சமவெளியில் அல்லது கருவாலித்தோப்பில், சீகேமில் (ஆதியாகமம் 12:6) தனது முதல் முகாமை அமைத்தார். இங்கே அவர், “நான் உன்னைப் பெரிய இனமாக்குவேன்…” முதலான மாபெரும் வாக்குத்தத்தத்தைப் பெற்றார் (ஆதியாகமம் 12:2, 3, 7). இந்த வாக்குத்தத்தம் உலக ஆசீர்வாதங்களை மட்டுமல்லாமல் ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களையும் உள்ளடக்கியிருந்தது. வெகுகாலத்திற்கு முன்பே முன்னறிவிக்கப்பட்ட (ஆதியாகமம் 3:15) மாபெரும் மீட்பரின் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட மூதாதையர் அவர்தான் என்பதை இது உணர்த்தியது. இதற்குச் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, குறிப்பிடப்படாத ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, அவர் தனது கூடாரத்தை அப்பொழுது லூஸ் என்று அழைக்கப்பட்ட பெத்தேலுக்கும் ஆயிக்கும் இடையே உள்ள மலைப்பகுதிக்கு மாற்றினார். இந்த நகரங்கள் சுமார் இரண்டு மைல் இடைவெளியில் இருந்தன. அங்கே அவர் “யெகோவாவுக்கு” ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டினார். அவர் மீண்டும் பாலஸ்தீனத்தின் தெற்குப் பகுதிக்குச் சென்றார், இது எபிரெயர்களால் நெகேவ் என்று அழைக்கப்பட்டது; கடைசியாகப் பஞ்சத்தின் காரணமாக அவர் எகிப்திற்குச் செல்ல வேண்டியதாயிற்று. எகிப்தியர்களை அடிமைப்படுத்தியிருந்த செமித்திய இனமான இக்சோஸ் காலத்தில் இது நிகழ்ந்தது. இங்கே ஆபிராம் கூறிய பொய் காரணமாக பார்வோனின் கடிந்துகொள்ளுதலுக்கு ஆளானார் (ஆதியாகமம் 12:18). சாராய் அவரிடம் திரும்ப ஒப்படைக்கப்பட்டார்; பார்வோன் அவருக்குப் பல பரிசுகளை வழங்கி, அந்த நாட்டை விட்டு வெளியேறும்படி அறிவுறுத்தினார். அவர் புறப்பட்டபோது இருந்ததைவிட, “மிருகஜீவன்களும் வெள்ளியும் பொன்னுமுள்ள பெரும் பணக்காரனாகக்” கானானுக்குத் திரும்பினார் (ஆதியாகமம் 12:8; 13:2. ஒப்பிடுக: சங்கீதங்கள் 105:13, 14). பின்னர் முழு கூட்டமும் வடக்கு நோக்கி நகர்ந்து, பெத்தேலுக்கு அருகிலுள்ள தங்களின் முந்தைய இடத்திற்குத் திரும்பியது. இங்கே தண்ணீர் மற்றும் மேய்ச்சல் நிலம் தொடர்பாக லோத்தின் மேய்ப்பர்களுக்கும் ஆபிராமின் மேய்ப்பர்களுக்கும் இடையே வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. ஆபிராம் தாராள மனதுடன் மேய்ச்சல் நிலத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையை லோத்திற்கு வழங்கினார் (ஒப்பிடுக: 1 கொரிந்தியர் 6:7). சோதோம் அமைந்திருந்த நீர்வளம் மிக்க சமவெளியை லோத்து தேர்ந்தெடுத்து, அங்கே சென்றார்; இவ்விதமாக மாமாவும் மருமகனும் பிரிந்தனர். இதற்குப் பிறகு உடனே ஆபிராம் ஏற்கெனவே தமக்கு அளிக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்கள் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டதால் உற்சாகமடைந்தார், பின்னர் எப்ரோனில் உள்ள மம்ரேயின் சமவெளிக்கு அல்லது “கருவாலித்தோப்பிற்கு” குடிபெயர்ந்தார். அவர் இறுதியாக இங்கே குடியேறி, “மம்ரேயின் தேவதாரு விருட்சம்” என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு புகழ்பெற்ற மரத்தின் கீழ் கூடாரம் போட்டார் (ஆதியாகமம் 13:18). இது அந்த தேசத்தில் அவரது மூன்றாவது தங்குமிடமாகும்.

இதற்குச் சுமார் பதினான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஆபிராம் இன்னும் கல்தேயாவில் இருந்தபோது, ஏலாமின் ராஜாவான கெதர்லாகோமர் பாலஸ்தீனத்தின் மீது படையெடுத்து, லோத்து குடியேறிய சமவெளியில் இருந்த ஐந்து நகரங்களைத் தனக்குக் கப்பம் செலுத்துமாறு செய்தார். இந்த நகரங்களின் மக்கள் இந்தக் கப்பத்தை ஒரு பெரும் சுமையாக உணர்ந்து, பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கலகம் செய்தனர். இது கெதர்லாகோமரின் கோபத்தைத் தூண்டியது, அவருடன் மேலும் நான்கு ராஜாக்கள் கூட்டணி அமைத்திருந்தனர். அவர் நாடு முழுவதையும் பாழாக்கி, ஊர்களைக் கொள்ளையடித்து, மக்களை அடிமைகளாகக் கொண்டுசென்றார். இவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டவர்களில் லோத்தும் ஒருவர். தன் மருமகனுக்கு நேரிட்ட ஆபத்தைக் கேள்விப்பட்ட ஆபிராம், உடனடியாகத் தனது வீட்டில் பிறந்த 318 போர்வீரர்களைத் திரட்டி, மம்ரே, ஆநேர், எஸ்கோல் ஆகிய எமோரியத் தலைவர்களுடன் சேர்ந்து கெதர்லாகோமரைப் பின்தொடர்ந்து சென்று, யோர்தானின் நீரூற்றுகளுக்கு அருகில் அவரைப் பிடித்தார். அவர்கள் அவனது படையைத் தாக்கி முறியடித்து, தமஸ்குவிற்கு அருகிலுள்ள ஓபா வரை அந்தி-லீபனோன் மலைத்தொடர் வழியாகத் துரத்திச் சென்று, கொள்ளையடிக்கப்பட்ட அனைத்தையும் மீட்டுக்கொண்டு திரும்பினர். சாலேம், அதாவது எருசலேம் வழியாகத் திரும்பி வரும்போது, அந்த இடத்தின் ராஜாவான மெல்கிசேதேக்கு அவர்களை எதிர்கொண்டு உபசரிப்புடன் சந்தித்தார். உன்னதமான தேவனுடைய ஆசாரியர் என்ற முறையில் ஆபிராம் அவருக்குக் கொள்ளைப் பொருட்களில் பத்தில் ஒரு பங்கைக் கொடுத்தார் (ஆதியாகமம் 14:18-20).

அம்ராப்பேலின் தாத்தாவின் ஆட்சிக்காலத்தைச் சேர்ந்த, சமீபத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு கல்வெட்டில் (ஆதியாகமம் 14:1), சாட்சிகளில் ஒருவர் “அபிராமுவின் அல்லது ஆபிராமின் மகனான எமோரியன்” என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

மம்ரேயிலுள்ள தனது வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், தேவன் அவருக்கு ஏற்கெனவே அளித்த வாக்குத்தத்தங்கள் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டு விரிவுபடுத்தப்பட்டன (ஆதியாகமம் 13:14). “யெகோவாவுடைய வார்த்தை” (இந்த வெளிப்பாடு இங்கேதான் முதல்முறையாக வருகிறது) “அவருக்கு உண்டாயிற்று” (ஆதியாகமம் 15:1). தம்மிலிருந்து தோன்றப்போகும் தேசத்திற்கு முன்பாக இருக்கும் எதிர்காலத்தை அவர் இப்போது நன்றாகப் புரிந்துகொண்டார். இப்போது எழுபத்தைந்து வயதான சாராய், தனது பொறுமையின்மையால், தனக்குப் பிறக்கும் எந்தக் குழந்தையும் தன்னுடையதாகக் கருதப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன், தன் எகிப்தியப் பணிப்பெண்ணான ஆகாரை மறுமனையாட்டியாக ஏற்றுக்கொள்ளும்படி ஆபிராமை வற்புறுத்தினார். அதன்படியே இஸ்மவேல் வளர்க்கப்பட்டு, இந்த வாக்குத்தத்தங்களின் சுதந்தரவாளியாகக் கருதப்பட்டார் (ஆதியாகமம் 16). இஸ்மவேலுக்குப் பதின்மூன்று வயதானபோது, தேவன் மீண்டும் தமது கிருபையுள்ள நோக்கத்தை இன்னும் வெளிப்படையாகவும் முழுமையாகவும் வெளிப்படுத்தினார்; அந்த நோக்கம் நிச்சயமாக நிறைவேறும் என்பதன் அடையாளமாக முற்பிதாவின் பெயர் ஆபிராம் என்பதிலிருந்து ஆபிரகாம் என்று மாற்றப்பட்டது (ஆதியாகமம் 17:4, 5), மேலும் விருத்தசேதன முறை உடன்படிக்கையின் அடையாளமாக ஏற்படுத்தப்பட்டது. சாராய்க்கு இப்போது தொண்ணூறு வயதாகியிருந்த போதிலும், இந்த உடன்படிக்கையின் வாக்குத்தத்தங்களின் சுதந்தரவாளி அவளுடைய மகனாகவே இருப்பான் என்று அறிவிக்கப்பட்டது; அவனுக்கு ஈசாக்கு என்று பெயரிட வேண்டும் என்றும் பணிக்கப்பட்டது. அதே நேரத்தில், வாக்குத்தத்தங்களின் நினைவாக, சாராயின் பெயர் சாரா என்று மாற்றப்பட்டது. தேவன் தமது திட்டத்தை வெளிப்படுத்திய அந்த மறக்கமுடியாத நாளில், ஆபிரகாமும் அவருடைய மகன் இஸ்மவேலும் அவருடைய வீட்டிலுள்ள அனைத்து ஆண்களும் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டனர் (ஆதியாகமம் 17). இதற்கு மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஆபிரகாம் தனது கூடார வாசலில் உட்கார்ந்திருந்தபோது, மூன்று மனிதர்கள் வருவதைக் கண்டார். அவர்கள் அவரது உபசரிப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, ஒரு கருவாலி மரத்தின் கீழ் அமர்ந்து, ஆபிரகாமும் சாராளும் கொடுத்த உணவை உண்டார்கள். அந்த மூன்று விருந்தினர்களில் ஒருவர் யெகோவாவே, மற்ற இருவர் மனித உருவில் வந்த தேவதூதர்கள். கர்த்தர் இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் சாராளுக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான் என்ற தமது வாக்குத்தத்தத்தைப் புதுப்பித்தார், சாராளின் அவநம்பிக்கை கடிந்துகொள்ளப்பட்டது. அந்த மூவரும் தங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தபோது ஆபிரகாம் அவர்களுடன் சென்றார். இரண்டு தேவதூதர்கள் சோதோமை நோக்கிச் சென்றனர்; கர்த்தரோ பின்தங்கி ஆபிரகாமுடன் பேசி, அந்தப் பொல்லாத நகரத்தின் மீது வரவிருக்கும் அழிவை அவருக்குத் தெரிவித்தார். முற்பிதா அந்த அழிக்கப்படவிருந்த நகரத்திற்காக ஊக்கமாகப் பரிந்து பேசினார். ஆனால், அந்த நகரத்தைக் காப்பாற்றுவதற்குப் பத்து நீதிமான்கள் கூட இல்லாததால், எச்சரிக்கப்பட்ட அழிவு அதன்மேல் வந்தது; மறுநாள் அதிகாலையில் ஆபிரகாம் அதை எரித்த நெருப்பின் புகையை ஒரு “சூளையின் புகையைப்போல” கண்டார் (ஆதியாகமம் 19:1-28).

மம்ரேயில் பதினைந்து ஆண்டுகள் வாழ்ந்த பிறகு, ஆபிரகாம் தெற்கு நோக்கி நகர்ந்து, கேராருக்கு அருகிலுள்ள பெலிஸ்தியர்களுக்கு மத்தியில் தனது கூடாரத்தை அமைத்தார். இங்கே அபிமெலேக்கு ராஜாவுடன் அவருக்கு இருந்த உறவில் தயக்கம் காட்டிய வருத்தமான நிகழ்வு நடந்தது (ஆதியாகமம் 20). இந்த நிகழ்விற்குப் பிறகு விரைவில், முற்பிதா கேராரின் அருகாமையை விட்டு வெளியேறி, செழுமையான பள்ளத்தாக்கு வழியாக சுமார் 25 மைல் தூரம் பெயெர்செபாவிற்குச் சென்றார். ஆபிரகாமுக்கு இப்போது நூறு வயதாகியிருந்தபோது, ஈசாக்கு இங்குதான் பிறந்திருக்கக்கூடும். இப்போது சாராளிற்கும் ஆகாருக்கும் இடையே பொறாமை உணர்வு எழுந்தது, ஏனெனில் ஆகாரின் மகனான இஸ்மவேல் இனி ஆபிரகாமின் சுதந்தரவாளியாகக் கருதப்பட மாட்டான். ஆகாரையும் அவளுடைய மகனையும் அனுப்பிவிட வேண்டும் என்று சாரா வற்புறுத்தினார். இது ஆபிரகாமுக்குக் கடினமான சோதனையாக இருந்தபோதிலும், அவ்வாறே செய்யப்பட்டது (ஆதியாகமம் 21:12). (பார்க்க: ஆகார்; இஸ்மவேல்.)

இந்தக் கட்டத்தில் முற்பிதாவின் வரலாற்றில் சுமார் இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் இடைவெளி உள்ளது. இந்த அமைதியான மற்றும் மகிழ்ச்சியான ஆண்டுகள் பெயெர்செபாவில் கழிந்தன. நாம் அவரை அடுத்த முறை பார்க்கும்போது, அனைத்து வாக்குத்தத்தங்களின் சுதந்தரவாளியான ஈசாக்கை மோரியா மலைகளில் ஒன்றில் பலியாக ஒப்புக்கொடுக்க திடீரென வந்த கட்டளையால் அவரது விசுவாசம் கடுமையான சோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டது. அவரது விசுவாசம் சோதனையில் நிலைத்து நின்றது (எபிரெயர் 11:17-19). அவர் கட்டளையை நிறைவேற்றத் தயக்கமின்றி கீழ்ப்படிதலோடு புறப்பட்டார்; பலிபீடத்தின் மேல் கிடத்திய தன் மகனைக் கொல்லவிருந்தபோது, யெகோவாவுடைய தூதனால் அவரது உயர்த்தப்பட்ட கை தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது, அருகில் புதரில் சிக்கியிருந்த ஒரு ஆட்டுக்கடா பிடிக்கப்பட்டு அவனுக்குப் பதிலாகப் பலியிடப்பட்டது. இந்தச் சூழ்நிலையின் காரணமாக அந்த இடம் யெகோவாயீரே என்று அழைக்கப்பட்டது, அதாவது “கர்த்தர் பார்த்துக் கொள்வார்”. ஆபிரகாமுக்கு அளிக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்கள் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டன (இதுவே முற்பிதாவிடம் தேவன் பேசியதாகப் பதிவு செய்யப்பட்ட கடைசி வார்த்தை); அவர் தன் மகனுடன் மலையிலிருந்து இறங்கி, பெயெர்செபாவிலுள்ள தனது வீட்டிற்குத் திரும்பினார் (ஆதியாகமம் 22:19). அங்கே அவர் சில ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, பின்னர் வடக்கே எப்ரோனுக்குச் சென்றார்.

இதற்குச் சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சாராள் எப்ரோனில் தனது 127-வது வயதில் இறந்தார். ஆபிரகாம் இப்போது ஒரு கல்லறையை வாங்குவது அவசியமாக இருந்ததால், அதன் உரிமையாளரான ஏத்தியனான எப்ரோனிடமிருந்து மக்பேலா குகையை விலைக்கு வாங்கினார் (ஆதியாகமம் 23); அங்கே அவர் சாராளை அடக்கம் செய்தார். அவருடைய அடுத்த கவலை ஈசாக்கிற்கு ஒரு மனைவியைத் தேடுவதாக இருந்தது, இதற்காக அவர் தனது வேலைக்காரனான எலியேசரை, தனது சகோதரனான நாகோரும் அவரது குடும்பத்தினரும் வாழ்ந்த ஆரானுக்கு (அல்லது சாரான், அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 7:2) அனுப்பினார் (ஆதியாகமம் 11:31). இதன் விளைவாக, நாகோரின் மகன் பெத்துவேலின் மகளான ரெபேக்காள் ஈசாக்கிற்கு மனைவியானாள் (ஆதியாகமம் 24). பின்னர் ஆபிரகாம் கேத்தூராளை மறுமனையாட்டியாக ஏற்றுக்கொண்டார், அவள் ஆறு மகன்களுக்குத் தாயானாள். அவர்களின் சந்ததியினர் பின்னர் “கிழக்கு தேசத்துப் புத்திரர்” என்றும் (நியாயாதிபதிகள் 6:3), பிற்காலத்தில் “சாரசீனியர்” என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். முடிவில் அவருடைய அலைந்து திரிந்த வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்தது. அவர் தனது 175-வது வயதில், முதன்முதலில் கானான் தேசத்திற்குள் நுழைந்து 100 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இறந்தார், மேலும் மக்பேலாவில் உள்ள பழைய குடும்பக் கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார் (ஆதியாகமம் 25:7-10).

ஆபிரகாமின் வரலாறு பண்டைய உலகில் பரந்த மற்றும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது, மேலும் அதைப் பற்றிய குறிப்புகள் கிட்டத்தட்ட அனைத்துக் கிழக்கு நாடுகளின் மத மரபுகளிலும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. அவர் “தேவனுடைய சிநேகிதன்” (யாக்கோபு 2:23), “விசுவாசமுள்ள ஆபிரகாம்” (கலாத்தியர் 3:9), “நம் எல்லாருக்கும் தகப்பன்” (ரோமர் 4:16) என்று அழைக்கப்படுகிறார்.