ஊர் என்கிற கல்தேயர் தேசத்துப் பட்டணம்

வெளிச்சம் அல்லது சந்திரனின் நகரம், “கல்தேயரின்” ஒரு நகரம், ஆரான் பிறந்த இடம் (ஆதியாகமம் 11:28, 31), சிநெயார் அல்லது வடக்கு கல்தேயாவின் மிகப்பெரிய நகரம்; நாட்டின் முதன்மையான வணிக மையமாகவும் அரசியல் அதிகார மையமாகவும் விளங்கியது. இது யூப்ரடீஸின் முகத்துவாரத்திற்கு அருகில், அதன் மேற்குக் கரையில் அமைந்திருந்தது. இது எல்-முகாயிர் அதாவது “நிலக்கீல் பூசப்பட்டது” அல்லது “நிலக்கீல் நகரம்” என்றழைக்கப்படும் செங்கல் மேடுகளால் குறிக்கப்படுகிறது; இப்போது கடலில் இருந்து 150 மைல் தொலைவிலும், யூப்ரடீஸிலிருந்து சுமார் 6 மைல் தொலைவிலும், டைகிரிஸின் துணை நதியான ஷாட் எல்-ஹை கலக்கும் இடத்திற்கு சற்று மேலே உள்ளது. பாரசீக வளைகுடாவின் நீர் உள்நாட்டின் இந்த பகுதிவரை வந்ததால், இது முன்பு ஒரு கடலோர நகரமாக இருந்தது. ஊர் பாபிலோனியாவின் துறைமுகமாக விளங்கியது, அங்கிருந்து வளைகுடாவில் வசிப்பவர்களுடனும் இந்தியா, எத்தியோப்பியா மற்றும் எகிப்து போன்ற தொலைதூர நாடுகளுடனும் வணிகம் நடைபெற்றது. இது சுமார் 586 கி.மு.-இல் கைவிடப்பட்டது, ஆனால் ஏரேக்கைப் போலவே நீண்ட காலமாக ஒரு பெரிய புனித இடுகாட்டு நகரமாகத் தொடர்ந்தது; அங்கு காணப்படும் கல்லறைகளின் எண்ணிக்கையே இதற்கு சான்றாகும்.

நமக்குத் தெரிந்த ஊரின் மிக பழமையான மன்னன் ஊர்-பாவு (பாவு பெண் தெய்வத்தின் ஊழியக்காரன்), ஹோம்மெல் இப்பெயரை வாசிப்பது போல, அல்லது மற்றவர்கள் வாசிப்பது போல ஊர்-குர். இவர் சுமார் இருபத்தெட்டாம் நூற்றாண்டு கி.மு.-இல் வாழ்ந்தார், மேலும் ஊரிலேயே சந்திரக் கடவுளான சினுக்கு கட்டப்பட்ட புகழ்பெற்ற ஆலயத்தைக் கட்டுவதில் பங்கேற்றார். இங்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ள விளக்கம், சுமேரிய மொழியில் எழுதப்பட்டு, ஊரில் உள்ள ஆலயத்தின் ஒவ்வொரு செங்கல்லிலும் பதிக்கப்பட்ட அவரது ஆப்பு வடிவக் கல்வெட்டைக் குறிக்கிறது. அது இவ்வாறு வாசிக்கப்படுகிறது: “சந்திரக் கடவுளின் ஆலயத்தைக் கட்டிய ஊரின் ராஜாவாகிய ஊர்-பாவு.”

“பாபிலோனிய சந்திரக் கடவுளான சினை வழிபடுவதற்காக ஊர் அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. இருப்பினும், இந்த பெருமையை அது மற்றொரு நகரத்துடன் பகிர்ந்து கொண்டது; அந்த நகரம் ஆரான் அல்லது ஹாரான் ஆகும். ஆரான் மெசொப்பொத்தாமியாவில் இருந்தது; கிழக்கிலிருந்து மேற்கே செல்லும் நெடுஞ்சாலையிலிருந்து தன் பெயரைப் பெற்றது. இந்தப் பெயர் பாபிலோனியப் பெயர், மேலும் இது ஒரு பாபிலோனிய மன்னரால் நிறுவப்பட்டது என்பதற்கு சான்றளிக்கிறது. அதில் பாபிலோனிய சந்திரக் கடவுளுக்குச் செலுத்தப்பட்ட வழிபாடும், அதிலிருந்த சினின் பண்டைய ஆலயமும் இதற்கு இன்னும் தீர்க்கமான சான்றாக உள்ளன. சொல்லப்போனால், ஊரில் உள்ள சந்திரக் கடவுளின் ஆலயத்தை விட ஆரானில் உள்ள சந்திரக் கடவுளின் ஆலயம் அசீரிய மற்றும் பாபிலோனிய உலகில் இன்னும் புகழ் பெற்றதாக இருந்திருக்கலாம்.

“எனவே, ஆரம்ப காலங்களில் ஊருக்கும் ஆரானுக்கும் இடையே ஒரு நெருங்கிய தொடர்பு இருந்திருக்க வேண்டும், அதன் ஆவணங்கள் இன்னும் மீட்கப்படவில்லை. ஆரான் அதன் அடித்தளத்தை ஊரின் மன்னருக்குக் கடமைப்பட்டிருக்கலாம்; எப்படியிருந்தாலும் இரண்டு நகரங்களும் ஒரே தெய்வத்தை வணங்குவதன் மூலம் பிணைக்கப்பட்டிருந்தன; இது பண்டைய உலகில் இருந்த மிக நெருக்கமான மற்றும் நீடித்த ஐக்கியத்தின் பிணைப்பாகும். எனவே, தேராகு ஊரிலிருந்து ஆரானுக்குக் குடிபெயர்ந்தது விசித்திரமான ஒன்றல்ல. அவர் ஊரை விட்டு வெளியேறினால், செல்வதற்கு அதுவே மிகவும் இயல்பான இடமாக இருந்தது. அது ஒரு ஆலயத்தின் பிரகாரத்திலிருந்து இன்னொன்றுக்குச் செல்வது போல இருந்தது.

“வேதாகம விவரிப்புக்கும் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியின் சான்றுகளுக்கும் இடையே உள்ள இத்தகைய குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமை தற்செயலானது அல்ல. இந்த விவரிப்பு வரலாற்றுப்பூர்வமானதாக இருக்க வேண்டும்; பிற்காலத்தைச் சேர்ந்த எந்த எழுத்தாளரும், அவர் ஒரு பாபிலோனியராக இருந்தாலும் கூட, நாம் இப்போது உண்மை என்று அறிந்தவற்றுடன் இவ்வளவு துல்லியமாகப் பொருந்தக்கூடிய ஒரு கதையை உருவாக்கியிருக்க முடியாது. பாலஸ்தீனிய பாரம்பரியத்தின் கண்டுபிடிப்பாக இத்தகைய கதை இருப்பதும் சாத்தியமற்றது. பாரபட்சமற்ற மனதுக்கு, தேராகு ஊரிலிருந்து ஆரானுக்குக் குடிபெயர்ந்த வரலாறு உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்ற முடிவிலிருந்து தப்பிக்க வழியில்லை” (சேய்ஸ்).