பவுல்

சவுல் (பார்க்க) நம்முடைய கர்த்தரின் அதே காலத்தில் பிறந்தவர். அவருடைய விருத்தசேதனத்தின் பெயர் சவுல்; “சவுல்” என்பது அவருடைய எபிரெய குடும்பப் பெயராக இருந்ததால், ஒருவேளை “புறஜாதி உலகில் பயன்படுத்துவதற்காக” பவுல் என்ற பெயரும் அவருடைய குழந்தைப் பருவத்திலேயே அவருக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கலாம். அவர் ஆசியா மைனரின் தென்கிழக்குப் பகுதியிலுள்ள ரோம மாகாணமாகிய சிலிசியாவின் தலைநகரான தர்சு பட்டணத்தைச் சேர்ந்தவர். அந்த நகரம் சித்னஸ் நதிக்கரையில் அமைந்திருந்தது. அந்நதியில் அதுவரை கப்பல்கள் செல்ல முடிந்தது; எனவே மத்திய தரைக்கடல் கரையோர நாடுகளுடனும், மத்திய ஆசியா மைனரின் நாடுகளுடனும் விரிவான வணிகப் போக்குவரத்து நடைபெறும் மையமாக அது திகழ்ந்தது. இதனால் அது தன் குடிமக்களின் செல்வச் செழிப்புக்கு புகழ்பெற்ற ஒரு நகரமாக மாறியது.

தர்சு நகரம் ஒரு புகழ்பெற்ற பல்கலைக்கழகத்தின் மையமாகவும் விளங்கியது. அக்காலத்தில் இருந்த மற்ற பல்கலைக்கழகங்களான ஏதென்ஸ் மற்றும் அலெக்சாந்திரியாவின் பல்கலைக்கழகங்களை விட இது மிக உயர்ந்த நற்பெயரைக் கொண்டிருந்தது. இங்கே சவுல் பிறந்தார், தன் சொந்த நகரம் வழங்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த கல்வியைப் பெற்று தன் வாலிபப் பருவத்தை இங்கு கழித்தார். அவருடைய தந்தை யூதர்களின் கடுமையான பிரிவைச் சேர்ந்த ஒரு பரிசேயராகவும், பென்யமீன் கோத்திரத்தாராகவும், கலப்பற்ற தூய யூத இரத்தத்தில் பிறந்தவராகவும் இருந்தார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 23:6; பிலிப்பியர் 3:5). அவருடைய தாயைப் பற்றி நாம் எதையும் அறிய முடியவில்லை; ஆனால் அவர் ஒரு பக்தியுள்ள பெண்ணாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்றும், தன் கணவருடன் ஒரே சிந்தையுள்ளவராக, தன் மகனின் குணத்தை உருவாக்குவதில் ஒரு தாயின் முழு செல்வாக்கையும் செலுத்தினார் என்றும் முடிவு செய்ய இடமுண்டு; அதனால் அவர் பிற்காலத்தில் தன்னைப் பற்றி, தன் இளமைப் பருவத்திலிருந்தே “நியாயப்பிரமாணத்திற்குரிய நீதியின்படி குற்றஞ்சாட்டப்படாதவன்” என்று பேச முடிந்தது (பிலிப்பியர் 3:6).

அவருடைய சகோதரி மற்றும் அவருடைய சகோதரியின் மகனைப் பற்றியும் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 23:16), பிற உறவினர்களைப் பற்றியும் வாசிக்கிறோம் (ரோமர் 16:7, 11, 12). ஒரு யூதராக இருந்தபோதிலும், அவருடைய தந்தை ஒரு ரோமக் குடிமகனாக இருந்தார். இந்த உரிமையை அவர் எவ்வாறு பெற்றார் என்பது நமக்குத் தெரிவிக்கப்படவில்லை. “இது விலைக்கு வாங்கப்பட்டிருக்கலாம், அல்லது அரசுக்குச் செய்த சிறந்த சேவையின் மூலம் பெறப்பட்டிருக்கலாம், அல்லது வேறு பல வழிகளில் பெறப்பட்டிருக்கலாம்; எப்படியிருந்தாலும், அவருடைய மகன் பிறப்பிலேயே ரோமக் குடியுரிமை பெற்றவனாக இருந்தான். இது ஒரு மதிப்புமிக்க பாக்கியம், பவுலின் தந்தை அவர் எதற்காக அதைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று விரும்பினாரோ அதன்படியல்லாமல், வேறு வழியில் பவுலுக்குப் பெரிதும் பயன்படப்போகிற ஒன்றாக இருந்தது.” ஒருவேளை அந்த வாலிபன் ஒரு வணிகனாக மாறுவதே மிகவும் இயல்பான வாழ்க்கைப் பாதையாக இருந்திருக்கலாம். “ஆனால் அவர்... கல்லூரிக்குச் சென்று ஒரு ரபீயாக, அதாவது ஒரே நேரத்தில் போதகராகவும், ஆசிரியராகவும், நியாயசாஸ்திரியாகவும் மாற வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது.”

இருப்பினும், யூத வழக்கத்தின்படி, புனிதப் பணிக்கான நேரடி ஆயத்தத்தில் ஈடுபடுவதற்கு முன்பு அவர் ஒரு கைத்தொழிலைக் கற்றுக்கொண்டார். அவர் கற்றுக்கொண்ட தொழில் வெள்ளாட்டு ரோமத் துணியால் கூடாரங்களைச் செய்வதாகும்; இது தர்சு பட்டணத்தில் மிகவும் பொதுவான தொழில்களில் ஒன்றாக இருந்தது.

தனது ஆரம்பக் கல்வியை முடித்த பிறகு, சவுல் நியாயப்பிரமாண மாணவராக எருசலேமிலுள்ள யூதர்களின் புகழ்பெற்ற வேதக் கல்விப் பள்ளிக்கு, அநேகமாக பதின்மூன்று வயதில் அனுப்பப்பட்டார். இங்கே அவர் புகழ்பெற்ற கமாலியேல் என்னும் ரபீயின் சீஷரானார்; இங்கு அவர் பல ஆண்டுகள் வேதவாக்கியங்களையும், ரபீக்கள் தங்களுக்குள் விவாதித்துக் கொண்டிருந்த பல கேள்விகளையும் விரிவாகப் படிப்பதில் செலவிட்டார். இந்த ஊக்கமான படிப்பு ஆண்டுகளின்போது, அந்தப் பெரிய நகரத்தின் தீமைகளால் கறைபடாமல், “நல்மனசாட்சியோடு” வாழ்ந்தார்.

அவருடைய மாணவர் வாழ்க்கை முடிந்த பிறகு, அவர் எருசலேமை விட்டு தர்சுவுக்குச் சென்றிருக்கலாம்; அங்கு அவர் சில ஆண்டுகள் ஏதேனும் ஒரு ஜெப ஆலயத்தோடு தொடர்புடைய பணிகளில் ஈடுபட்டிருக்கலாம். ஆனால் நம்முடைய கர்த்தரின் மரணத்திற்குப் பிறகு மிக விரைவில் அவர் மீண்டும் எருசலேமில் இருப்பதைக் காண்கிறோம். இங்கே அவர் சிலுவையில் அறையப்பட்டது குறித்த விவரங்களையும், “நசரேயர்” என்ற புதிய மார்க்கத்தின் எழுச்சியையும் அறிந்துகொண்டார்.

பெந்தெகொஸ்தே நாளுக்குப் பிறகு சுமார் இரண்டு ஆண்டுகள், எருசலேமில் கிறிஸ்தவம் அமைதியாகத் தன் செல்வாக்கைப் பரப்பி வந்தது. முடிவில், ஏழு உதவிக்காரர்களில் ஒருவரான ஸ்தேவான், இயேசுவே மேசியா என்று பகிரங்கமாகவும் ஆணித்தரமாகவும் சாட்சி கொடுத்தார்; இது யூதர்களிடையே பெரும் சலசலப்பையும், அவர்களின் ஜெப ஆலயங்களில் கடுமையான தர்க்கங்களையும் ஏற்படுத்தியது. பொதுவாக ஸ்தேவானுக்கும் கிறிஸ்துவின் சீஷர்களுக்கும் எதிராகத் துன்புறுத்துதல் எழுந்தது; இதில் தர்சுவின் சவுல் முக்கியப் பங்கு வகித்தார். அவர் அக்காலத்தில் ஒருவேளை பெரிய ஆலோசனைச் சங்கத்தின் (சன்பேத்ரின்) உறுப்பினராக இருந்திருக்கலாம், மேலும் கிறிஸ்தவத்தை முற்றிலுமாக ஒழிக்க ஆட்சியாளர்கள் மேற்கொண்ட கடுமையான துன்புறுத்தலில் தீவிரத் தலைவரானார்.

ஆனால் இந்தத் துன்புறுத்தலின் நோக்கமும் தோல்வியடைந்தது. “சிதறிப்போனவர்கள் எங்கும் சுற்றித்திரிந்து, திருவசனத்தைப் பிரசங்கித்தார்கள்.” இதனால் துன்புறுத்துபவரின் கோபம் மேலும் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. தப்பியோடியவர்கள் தமஸ்குவில் அடைக்கலம் புகுந்ததாகக் கேள்விப்பட்டு, தன் துன்புறுத்தும் பணியைத் தொடர பிரதான ஆசாரியரிடமிருந்து அனுமதி நிருபங்களைப் பெற்றார். இது சுமார் 130 மைல்கள் கொண்ட ஒரு நீண்ட பயணம், இதற்கு அநேகமாக ஆறு நாட்கள் ஆகியிருக்கலாம்; அப்பயணத்தின்போது தன் சில பணியாளர்களுடன் “சீறி, பயமுறுத்தி, கொலைசெய்யும்படி எழும்பி” தொடர்ந்து முன்னேறிச் சென்றார். ஆனால் அவருடைய வாழ்க்கையின் திருப்புமுனை நெருங்கியது. அவர் தனது பயணத்தின் கடைசிப் பகுதியை அடைந்து, தமஸ்குவின் பார்வைத்தூரத்திற்குள் வந்தார். அவரும் அவருடைய தோழர்களும் சென்றுகொண்டிருக்கையில், திடீரென்று நண்பகலில் அவர்களைச் சுற்றிலும் ஒரு பெரிய வெளிச்சம் பிரகாசித்தது; சவுல் பயந்து தரையில் விழுந்தார்; “சவுலே, சவுலே, நீ என்னை ஏன் துன்பப்படுத்துகிறாய்?” என்று ஒரு சத்தம் அவருடைய காதுகளில் ஒலித்தது. உயிர்த்தெழுந்த இரட்சகர் அங்கே தமது மகிமைப்படுத்தப்பட்ட மனித உருவத்தின் வஸ்திரத்தைத் தரித்தவராக நின்றார். பாதிக்கப்பட்ட துன்புறுத்துபவர், “ஆண்டவரே, நீர் யார்?” என்று கேட்ட கவலையான கேள்விக்கு, அவர்: “நீ துன்பப்படுத்துகிற இயேசு நானே” என்றார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 9:5; 22:8; 26:15).

இதுவே அவருடைய மனமாற்றத்தின் தருணம், அவருடைய முழு வாழ்க்கையிலும் மிகவும் முக்கியமானது. கண் கூசும் வெளிச்சத்தால் பார்வையிழந்த அவரை (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 9:8), அவருடைய தோழர்கள் நகரத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றனர்; அங்கு அவர் மூன்று நாட்கள் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கி, புசியாமலும் குடியாமலும் இருந்தார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 9:11). தமஸ்குவில் வசித்து வந்த அனனியா என்ற சீஷனுக்கு, சவுலுக்கு நேரிட்ட மாற்றத்தைப் பற்றி ஒரு தரிசனம் மூலம் தெரிவிக்கப்பட்டு, அவருடைய கண்களைத் திறக்கவும், ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் அவரைத் திருச்சபையில் சேர்க்கவும் அவரிடம் அனுப்பப்பட்டார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 9:11-16). அவருடைய வாழ்க்கையின் முழு நோக்கமும் இப்போது நிரந்தரமாக மாறியது.

மனமாற்றமடைந்த உடனே, அவர் அரேபியாவின் தனிமைக்கு (கலாத்தியர் 1:17), அநேகமாக “அரேபியாவிலுள்ள சீனாய்” பகுதிக்குச் சென்றார்; ஒருவேளை தமக்கு அருளப்பட்ட அற்புதமான வெளிப்பாட்டைப் பற்றி பக்தியோடு தியானிப்பதற்கும் படிப்பதற்கும் சென்றிருக்கலாம். “அரேபியாவுக்கான இந்த வருகையின் மீது அடர்ந்த இருளின் திரை தொங்குகிறது. அவர் நடமாடிய காட்சிகள், அங்கு இருந்தபோது அவரை ஆட்கொண்ட எண்ணங்கள் மற்றும் பணிகள், அவருடைய பிற்கால வாழ்க்கையின் முழுப் போக்கையும் வடிவமைத்த ஒரு திருப்புமுனையின் அனைத்துச் சூழ்நிலைகள் ஆகியவற்றைப் பற்றி எதுவுமே தெரியவில்லை. ‘உடனே,’ என்று புனித பவுல் கூறுகிறார், ‘நான் அரேபியாவுக்குப் புறப்பட்டுப்போனேன்.’ சரித்திராசிரியர் இந்த நிகழ்வைக் கடந்து செல்கிறார் ஒப்பிடுக [அப். 9:23 மற்றும் 1 இராஜாக்கள் 11:38, 39]. இது அப்போஸ்தலனுடைய வரலாற்றில் ஒரு மர்மமான இடைநிறுத்தம், ஒரு எதிர்பார்ப்பின் தருணம், அவருடைய தீவிர மிஷனெரி வாழ்க்கையின் கொந்தளிப்பான புயலைத் தொடங்கி வைக்கும் மூச்சுத்திணறடிக்கும் அமைதி.” மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தமஸ்குவுக்குத் திரும்பி வந்து, “இயேசுவின் நாமத்தினாலே தைரியமாய்ப் பிரசங்கித்தார்” (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 9:27); ஆனால் விரைவில் யூதர்களிடமிருந்து தப்பியோட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டு (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 9:25; 2 கொரிந்தியர் 11:33), எருசலேமுக்குப் போனார். இங்கே அவர் மூன்று வாரங்கள் தங்கியிருந்தார், ஆனால் துன்புறுத்தலின் காரணமாக மீண்டும் தப்பியோட வேண்டியதாயிற்று (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 9:28, 29). பின்னர் அவர் தன் சொந்த ஊரான தர்சுவுக்குத் திரும்பினார் (கலாத்தியர் 1:21); அங்கு சுமார் மூன்று ஆண்டுகள் வரை அவரைப் பற்றிய தகவல் எதுவும் இல்லை. புறஜாதிகளுக்கு நற்செய்தியைப் பிரசங்கிக்கும் அவருடைய பெரிய வாழ்க்கைப் பணிக்குள் அவர் பிரவேசிப்பதற்கான காலம் இன்னும் வரவில்லை.

முடிவில், சீரியாவின் தலைநகரான அந்தியோகியா நகரம் கிறிஸ்தவப் பணிகளின் பெரும் களமாக மாறியது. அங்கு நற்செய்தி உறுதியான அடித்தளத்தைப் பெற்றது, கிறிஸ்துவின் ஊழியம் செழித்தோங்கியது. அந்தியோகியாவில் பணிகளை மேற்பார்வையிடுவதற்காக எருசலேமிலிருந்து அனுப்பப்பட்ட பர்னபா (பார்க்க), அது தமக்கு மிதமிஞ்சிய பாரமாக இருப்பதைக் கண்டு, சவுலை நினைவுகூர்ந்து, அவரைத் தேடி தர்சுவுக்குப் புறப்பட்டார். தமக்கு விடுக்கப்பட்ட அழைப்பிற்கு சவுல் உடனடியாக மறுமொழி கூறி, அந்தியோகியாவுக்கு வந்தார்; அது “ஒரு முழு வருஷம்” அவருடைய ஊழியத்தின் களமாக இருந்தது, அது பெரும் வெற்றியடைந்தது. சீஷர்கள் முதன்முதலில் அங்கேதான் “கிறிஸ்தவர்கள்” என்று அழைக்கப்பட்டார்கள் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 11:26).

அந்தியோகிய திருச்சபை புறஜாதிகளிடம் மிஷனெரிகளை அனுப்பத் தீர்மானித்தது; சவுலும் பர்னபாவும், அவர்களுக்குப் பணிவிடைக்காரனாக யோவான் மாற்கும் இந்த வேலைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். இது திருச்சபையின் வரலாற்றில் ஒரு பொற்காலம். “நீங்கள் உலகமெங்கும் போய், சர்வ சிருஷ்டிக்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கியுங்கள்” என்ற ஆண்டவரின் கட்டளைக்கு இப்போது சீஷர்கள் கீழ்ப்படியத் தொடங்கினர்.

மூன்று மிஷனெரிகளும் முதல் மிஷனெரிப் பயணத்தைத் தொடங்கினர். அவர்கள் அந்தியோகியாவின் துறைமுகமான செலூசியாவிலிருந்து புறப்பட்டு, தென்மேற்கே சுமார் 80 மைல் தொலைவிலுள்ள சீப்புரு தீவுக்குக் கப்பல் ஏறினர். இங்கே பாப்போ பட்டணத்தில், ரோம அதிபதியான செர்கியு பவுல் மனமாறினார்; இப்போது சவுல் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார், அதன்பின்னர் எப்போதும் பவுல் என்றே அழைக்கப்பட்டார். பின்னர் மிஷனெரிகள் பிரதான நிலப்பகுதிக்குச் சென்று, செஸ்த்ரஸ் நதி வழியாக 6 அல்லது 7 மைல்கள் தொலைவிலுள்ள பெர்கே பட்டணத்திற்கு வந்தனர் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 13:13); அங்கே யோவான் மாற்கு ஊழியத்தை விட்டு விலகி எருசலேமுக்குத் திரும்பினார். மற்ற இருவரும் பம்பிலியா, பிசிதியா மற்றும் லிகவோனியா வழியாக உள்நாட்டில் சுமார் 100 மைல்கள் பயணம் செய்தனர். இந்தப் பயணத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நகரங்கள்: பவுல் தனது முதல் பிரசங்கத்தைப் பண்ணிய பிசிதியா நாட்டிலுள்ள அந்தியோகியா (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 13:16-51; ஒப்பிடுக அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 10:30-43), இக்கோனியா, லீஸ்திரா மற்றும் தெர்பே ஆகியவையாகும். தாங்கள் கிறிஸ்துவுக்குள் வழிநடத்திய விசுவாசிகளைப் பார்க்கவும், அவர்களைத் திடப்படுத்தவும், கூடிவந்த திருச்சபைகளைக் கண்காணிக்க ஒவ்வொரு பட்டணத்திலும் மூப்பர்களை நியமிக்கவும் அவர்கள் அதே வழியே திரும்பி வந்தனர். பெர்கேயிலிருந்து அவர்கள் புறப்பட்ட இடமான அந்தியோகியாவுக்கு நேரடியாகக் கப்பல் ஏறினர்.

அந்தியோகியாவில் “நெடுங்காலம்”, அநேகமாக 50 அல்லது 51 கி.பி. வரை தங்கியிருந்த பிறகு, மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்திற்கும் புறஜாதிகளுக்கும் உள்ள தொடர்பு குறித்து அங்குள்ள திருச்சபையில் ஒரு பெரிய சர்ச்சை எழுந்தது. இந்தப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காணும் நோக்கில், எருசலேமிலுள்ள திருச்சபையைக் கலந்தாலோசிக்க பவுலும் பர்னபாவும் பிரதிநிதிகளாக அனுப்பப்பட்டனர். அங்கே நடைபெற்ற சங்கம் அல்லது மாமன்றம் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 15) யூதமயமாக்கும் பிரிவினருக்கு எதிராகத் தீர்ப்பளித்தது; பிரதிநிதிகள் யூதா மற்றும் சீலாவுடன் சேர்ந்து சங்கத்தின் தீர்மானத்தை எடுத்துக்கொண்டு அந்தியோகியாவுக்குத் திரும்பினர்.

அந்தியோகியாவில் சிறிது காலம் தங்கியிருந்த பிறகு, பவுல் பர்னபாவிடம்: “நாம் கர்த்தருடைய வசனத்தைப் பிரசங்கித்திருக்கிற ஒவ்வொரு பட்டணங்களிலுமுள்ள சகோதரர்கள் எப்படியிருக்கிறார்களென்று போய்ப் பார்ப்போம்” என்றார். மாற்கு மீண்டும் அவர்களோடு வர விரும்பினார்; ஆனால் பவுல் அவரை அழைத்துச் செல்ல சம்மதிக்கவில்லை. பர்னபா மாற்குவை அழைத்துச் செல்வதில் உறுதியாக இருந்தார்; இதனால் அவருக்கும் பவுலுக்கும் இடையே கடுமையான வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. அவர்கள் ஒருவரையொருவர் விட்டுப் பிரிந்தனர், அதன்பின் ஒருபோதும் சந்திக்கவில்லை. இருப்பினும், பவுல் பிற்காலத்தில் பர்னபாவைக் கனத்துடன் பேசுகிறார், மாற்குவை ரோமிற்குத் தம்மிடம் வரும்படி அழைக்கிறார் (கொலோசெயர் 4:10; 2 தீமோத்தேயு 4:11).

பவுல் பர்னபாவுக்குப் பதிலாக சீலாவைத் தம்முடன் அழைத்துக்கொண்டு, சுமார் 51 கி.பி. வாக்கில் தனது இரண்டாவது மிஷனெரிப் பயணத்தைத் தொடங்கினார். இந்த முறை அவர் தரைவழியாகச் சென்று, ஆசியாவில் தாம் ஏற்கனவே நிறுவிய திருச்சபைகளை மீண்டும் சந்தித்தார். ஆனால் “அப்பால் உள்ள இடங்களுக்கும்” செல்ல அவர் வாஞ்சித்து, பிரிகியா மற்றும் கலாத்தியா பகுதிகள் வழியாக முன்னேறிச் சென்றார் (2 தீமோத்தேயு 16:6). தனது விருப்பத்திற்கு மாறாக, ஏதோவொரு சரீர பலவீனத்தின் காரணமாக கலாத்தியாவில் (பார்க்க) சிறிது காலம் தாமதிக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு ஏற்பட்டது (கலாத்தியர் 4:13, 14). கருங்கடலின் கரையில் அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட பித்தினியா மாகாணம் இப்போது அவருக்கு முன்பாக இருந்தது, அவர் அதற்குள் செல்ல விரும்பினார்; ஆனால் வழி அடைக்கப்பட்டது; ஆவியானவர் அவரை வேறு திசையில் வழிநடத்தினார்; இறுதியாக அவர் ஏஜியன் கடலின் கரையை அடைந்து, ஆசியா மைனரின் வடமேற்கு கடற்கரையிலுள்ள துரோவா பட்டணத்திற்கு வந்தார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 16:8). அந்தியோகியாவிலிருந்து துரோவா வரையிலான இந்த நீண்ட பயணத்தைப் பற்றி கலாத்தியருக்கு எழுதிய நிருபத்திலுள்ள சில குறிப்புகளைத் தவிர வேறு தகவல்கள் எதுவும் நமக்குக் கிடைக்கவில்லை (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 4:13).

தனது எதிர்காலப் பயணங்கள் குறித்த தேவனுடைய சித்தத்தின் வழிகாட்டுதலுக்காக அவர் துரோவாவில் காத்திருந்தபோது, இராத்திரி தரிசனத்தில், அக்கரையிலுள்ள மக்கெதோனியாவைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதன் தனக்கு முன்பாக நின்று, “நீர் மக்கெதோனியாவுக்கு வந்து, எங்களுக்கு உதவிசெய்ய வேண்டும்” என்று கூப்பிடுவதைக் கண்டார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 16:9). பவுல் இந்தத் தரிசனத்தைக் கர்த்தரிடமிருந்து வந்த செய்தியாக அறிந்துகொண்டு, மறுநாளே ஐரோப்பாவிலிருந்து தம்மைப் பிரித்த ஹெலஸ்போன்ட் ஜலசந்தியைத் தாண்டிப் படகேறி, மேற்கத்திய உலகிற்கு நற்செய்தியைக் கொண்டு சென்றார். மக்கெதோனியாவில், பிலிப்பி, தெசலோனிக்கே மற்றும் பெரோயாவில் திருச்சபைகள் நிறுவப்பட்டன. இந்த மாகாணத்தை விட்டு வெளியேறி, பவுல் “மேதமை மற்றும் புகழின் சொர்க்கமான” அகாயாவுக்குள் சென்றார். அவர் ஏதென்ஸை அடைந்தார், ஆனால் அநேகமாக சிறிது காலம் தங்கியிருந்த பிறகு அங்கிருந்து புறப்பட்டார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 17:17-31). ஏதென்ஸ் மக்கள் அவரை ஏளனத்தோடு அலட்சியப்படுத்தினர்; அவர் மீண்டும் அந்த நகரத்திற்குச் செல்லவே இல்லை. அவர் அகாயாவின் ரோம அரசாங்கத்தின் தலைமையிடமான கொரிந்து பட்டணத்திற்குச் சென்று, அங்கே ஒன்றரை ஆண்டுகள் தங்கி, மிகுந்த வெற்றியுடன் ஊழியம் செய்தார். கொரிந்துவில் இருந்தபோது, அவர் தெசலோனிக்கேய திருச்சபைக்குத் தனது இரண்டு நிருபங்களை எழுதினார்; இவை அவருடைய ஆரம்பகால அப்போஸ்தல நிருபங்களாகும்; பின்னர் எருசலேமில் பெந்தெகொஸ்தே பண்டிகையை ஆசரிப்பதற்கு ஏற்ற நேரத்தில் அங்கு போய்ச் சேரும்படி சீரியாவுக்குக் கப்பல் ஏறினார். அவருடன் ஆக்கில்லாவும் பிரிஸ்கில்லாவும் சென்றனர்; பதிமூன்று அல்லது பதினைந்து நாட்கள் பயணத்திற்குப் பிறகு, தாம் தொட்டுச் சென்ற எபேசுவில் அவர்களை விட்டுவிட்டார். அவர் செசரியாவில் இறங்கி, எருசலேமுக்குச் சென்று, அங்குள்ள “சபையை வாழ்த்தி”, பண்டிகையை ஆசரித்த பிறகு, அந்தியோகியாவுக்குப் புறப்பட்டுப் போய், அங்கே “சில காலம்” தங்கியிருந்தார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 18:20-23).

பின்னர் அவர் தனது மூன்றாவது மிஷனெரிப் பயணத்தைத் தொடங்கினார். அவர் ஆசியா மைனரின் “மேற்புறத்து நாடுகளின்” (கிழக்குப் பகுதிகள்) வழியே தரைவழியாகப் பயணம் செய்து, முடிவில் எபேசுவை அடைந்தார்; அங்கே இடைவிடாத கிறிஸ்தவ ஊழியத்தில் ஈடுபட்டு மூன்று ஆண்டுகள் முழுமையாகத் தங்கியிருந்தார். “இந்நகரம் அக்காலத்தில் மத்திய தரைக்கடலின் லிவர்பூல் போன்று விளங்கியது. அது ஒரு அற்புதமான துறைமுகத்தைக் கொண்டிருந்தது, அக்காலத்தில் நாடுகளின் முக்கியப் பாதையாக இருந்த கடல் போக்குவரத்து அங்கு குவிந்திருந்தது; லிவர்பூலுக்குப் பின்னால் லங்காஷயரின் பெரிய நகரங்கள் இருப்பதைப் போல, எபேசுவின் பின்னாலும் சுற்றிலும் வெளிப்படுத்துதல் புத்தகத்தில் உள்ள திருச்சபைகளுக்கு எழுதப்பட்ட நிருபங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள சிமிர்னா, பெர்கமு, தியத்தீரா, சர்தை, பிலதெல்பியா, லவோதிக்கேயா போன்ற நகரங்கள் இருந்தன. இது பெரும் செல்வச் செழிப்புள்ள நகரமாகவும், அனைத்து வகையான சிற்றின்பங்களுக்கும் அடிமைப்பட்டதாகவும் இருந்தது; அதன் திரையரங்குகளும் குதிரைப் பந்தய மைதானங்களும் உலகம் முழுவதும் புகழ் பெற்றிருந்தன” (ஸ்டாக்கரின் புனித பவுலின் வாழ்க்கை). இங்கே அப்போஸ்தலனுக்கு “பெரிதும் அனுகூலமுமான கதவு” திறக்கப்பட்டது. அவருடைய சக ஊழியர்கள் அவருடன் இணைந்து ஊழியம் செய்து, கொலோசே, லவோதிக்கேயா மற்றும் அவர்களால் செல்ல முடிந்த பிற இடங்களுக்கும் நற்செய்தியைக் கொண்டு சென்றனர்.

எபேசுவிலிருந்து புறப்படுவதற்கு சற்று முன்பு, அப்போஸ்தலன் கொரிந்தியருக்குத் தனது முதலாம் நிருபத்தை எழுதினார் (பார்க்க). தாங்கள் செய்த சிறிய சிலைகளின் வியாபாரம் பாதிக்கப்படும் என்று பயந்த தட்டார்கள் (தெமேத்திரியு பார்க்க), பவுலுக்கு எதிராக ஒரு கலகத்தை உருவாக்கினர்; அதனால் அவர் நகரத்தை விட்டுப் புறப்பட்டு துரோவாவுக்குச் சென்றார் (2 கொரிந்தியர் 2:12); அங்கிருந்து சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு மக்கெதோனியாவில் தீத்துவைச் சந்திக்கப் போனார். இங்கே, தீத்து கொரிந்துவிலிருந்து கொண்டுவந்த செய்தியின் காரணமாக, அவர் அந்தத் திருச்சபைக்குத் தனது இரண்டாம் நிருபத்தை எழுதினார். அநேகமாக கோடை மற்றும் இலையுதிர்காலத்தின் பெரும்பகுதியை மக்கெதோனியாவில் கழித்து, அங்கிருந்த திருச்சபைகளை, குறிப்பாக பிலிப்பி, தெசலோனிக்கே மற்றும் பெரோயாவிலுள்ள திருச்சபைகளைச் சந்தித்து, உள்நாட்டிற்குள்ளும் அதிரியாட்டிக் கடலின் கரைகள் வரையிலும் சென்றிருக்கலாம் (ரோமர் 15:19); பின்னர் அவர் கிரேக்கு தேசத்திற்கு வந்து, அங்கே மூன்று மாதங்கள் தங்கியிருந்தார்; அநேகமாக இந்த நேரத்தின் பெரும்பகுதியைக் கொரிந்துவில் செலவிட்டார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 20:2). இந்த நகரத்தில் தங்கியிருந்த காலத்தில் அவர் கலாத்தியருக்கு எழுதிய நிருபத்தையும், பிரசித்திபெற்ற ரோமருக்கு எழுதிய நிருபத்தையும் எழுதினார். மூன்று மாதங்களின் முடிவில் அவர் அகாயாவை விட்டு மக்கெதோனியாவுக்குப் புறப்பட்டு, அங்கிருந்து ஆசியா மைனருக்குச் சென்று, மிலேத்துவை அடைந்து, தாம் வரவழைத்திருந்த எபேசுவின் மூப்பர்களுக்கு அங்கே விடைபெறும் உரையாற்றினார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 20:17); பின்னர் தீருவுக்குக் கப்பல் ஏறி, முடிவில் அநேகமாக 58 கி.பி. வசந்த காலத்தில் எருசலேமை அடைந்தார்.

எருசலேமில் பெந்தெகொஸ்தே பண்டிகையின்போது, தேவாலயத்தில் யூதக் கூட்டத்தாரால் அவர் கிட்டத்தட்ட கொலை செய்யப்படவிருந்தார். (ஏரோதின் தேவாலயம் பார்க்க.) ரோம தளபதியால் அவர்களின் வன்முறையிலிருந்து மீட்கப்பட்ட அவர், ஒரு கைதியாக செசரியாவுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார்; அங்கு பல்வேறு காரணங்களால் ஏரோதின் அரண்மனைக் காவலில் இரண்டு ஆண்டுகள் கைதியாக வைக்கப்பட்டார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 23:35). “பவுல் கடுமையான தனிமைச் சிறையில் அடைக்கப்படவில்லை; அவர் வைக்கப்பட்டிருந்த படைவீரர்களின் முகாமிற்குள் நடமாடும் சுதந்திரமாவது அவருக்கு இருந்தது. அங்கே அவர் மத்திய தரைக்கடலின் ஓரத்திலுள்ள கோட்டைச் சுவர்களில் உலாவுவதையும், மக்கெதோனியா, அகாயா மற்றும் எபேசுவின் திசையை நோக்கி நீலக் கடலின் குறுக்கே ஏக்கத்துடன் பார்ப்பதையும் நாம் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியும்; அங்கு அவருடைய ஆவிக்குரிய பிள்ளைகள் அவருக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள், அல்லது அவருடைய பிரசன்னம் மிகவும் தேவைப்பட்ட ஆபத்துக்களை எதிர்கொண்டிருக்கலாம். அவருடைய ஆற்றலை முடக்கி, தீவிர ஊழியரைச் செயலற்ற நிலைக்குத் தள்ளிய இது ஒரு மர்மமான தெய்வீக வழிநடத்துதல்; இருப்பினும் அதற்கான காரணத்தை நாம் இப்போது பார்க்க முடிகிறது. பவுலுக்கு ஓய்வு தேவைப்பட்டது. இருபது ஆண்டுகால இடைவிடாத நற்செய்திப் பணிக்குப் பிறகு, அனுபவத்தின் அறுவடையைச் சேகரிக்க அவருக்கு ஓய்வு தேவைப்பட்டது... இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் அவர் எதையும் எழுதவில்லை; அது உள்ளான மன செயல்பாட்டிற்கும் அமைதியான முன்னேற்றத்திற்குமான காலமாக இருந்தது” (ஸ்டாக்கரின் புனித பவுலின் வாழ்க்கை).

இந்த இரண்டு ஆண்டுகளின் முடிவில் பேலிக்ஸுக்குப் (பார்க்க) பதிலாக பொற்கியு பெஸ்து பாலஸ்தீனத்தின் ஆளுநரானார்; அவருக்கு முன்பாக அப்போஸ்தலன் மீண்டும் விசாரிக்கப்பட்டார். ஆனால் இந்த இக்கட்டான தருணத்தில் ஒரு ரோமக் குடிமகனின் பாக்கியத்தைப் பயன்படுத்துவது சரியென்று கருதி, அவர் இராயருக்கு மேன்முறையீடு செய்தார் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 25:11). அத்தகைய மேன்முறையீட்டைப் புறக்கணிக்க முடியாது; எனவே பவுல் உடனடியாக “அகஸ்து பட்டாளத்தைச்” சேர்ந்த யூலியு என்னும் நூற்றுக்கு அதிபதியின் பொறுப்பில் ரோமிற்கு அனுப்பப்பட்டார். நீண்ட மற்றும் ஆபத்தான பயணத்திற்குப் பிறகு, அநேகமாக 61 கி.பி. ஆரம்ப வசந்த காலத்தில் அவர் தலைநகரத்தை அடைந்தார். இங்கே அவர் தொடர்ச்சியான இராணுவக் காவலில், தனக்காக வாடகைக்கு வாங்கிய வீட்டில் தங்குவதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டார். அவர் ஒரு ரோமக் குடிமகனாக இருந்ததாலும், விசாரணையின்றி சிறையில் அடைக்கப்பட முடியாது என்பதாலும் அவருக்கு இந்த உரிமை வழங்கப்பட்டது என்பதில் சந்தேகமில்லை. பவுலைக் காவல் காத்த வீரர்கள் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் மாற்றப்பட்டனர்; இதனால் இந்த “இரண்டு முழு வருடங்களிலும்” அவர்களில் பலருக்கு நற்செய்தியைப் பிரசங்கிக்கும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்தது; இதன் ஆசீர்வாதமான விளைவாக, அரண்மனை மெய்க்காப்பாளர்களிடையேயும், இராயரின் அரண்மனையிலும்கூட சத்தியத்தின் மீதான ஆர்வம் பரவியது (பிலிப்பியர் 1:13). யூதர்களும் புறஜாதிகளுமான பல ஆர்வமுள்ள மக்கள் அவருடைய இருப்பிடத்திற்குத் திரண்டு வந்தனர் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 28:23, 30, 31); இவ்வாறு அவருடைய சிறையிருப்பு “சுவிசேஷம் பிரபலமாக ஏதுவாயிற்று”; அவருடைய “வாடகை வீடு” நகரம் முழுவதும் பரவிய கிருபையின் செல்வாக்கின் மையமாக மாறியது. யூத பாரம்பரியத்தின்படி, இது நவீன கெட்டோவின் எல்லையில் அமைந்திருந்தது; இது பாம்பேயின் காலத்திலிருந்து இன்றுவரை ரோமில் யூதர்களின் பகுதியாக இருந்து வருகிறது. இக்காலத்தில் அப்போஸ்தலன் கொலோசெயர், எபேசியர், பிலிப்பியர், பிலேமோன் ஆகியோருக்கும், அநேகமாக எபிரெயருக்கும் நிருபங்களை எழுதினார்.

பவுலுக்கு எதிராக எந்தச் சாட்சிகளும் வராததால், அவர் விடுதலையாகி, இந்த முதல் சிறையிருப்பு முடிவுக்கு வந்தது. மீண்டும் அவர் தனது மிஷனெரிப் பயணங்களைத் தொடங்கி, மேற்கு மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பாவையும் ஆசியா மைனரையும் பார்வையிட்டிருக்கலாம். இந்த விடுதலைக் காலத்தில் அவர் தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதிய முதலாம் நிருபத்தையும், தீத்துவுக்கு எழுதிய நிருபத்தையும் எழுதினார். அவர் விடுதலையான ஆண்டு, ரோம் நகரம் தீப்பற்றி எரிந்த நிகழ்வால் குறிக்கப்பட்டது; நீரோ மன்னன் இதை கிறிஸ்தவர்கள் மீது சுமத்த நினைத்தான். இப்போது கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிராகக் கடுமையான துன்புறுத்தல் வெடித்தது. பவுல் கைது செய்யப்பட்டு, மீண்டும் ஒரு கைதியாக ரோமிற்கு கொண்டு வரப்பட்டார். இந்தச் சிறையிருப்பின்போது அவர் தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதிய இரண்டாம் நிருபத்தை எழுதினார்; இதுவே அவர் எழுதிய கடைசி நிருபமாகும். “அவர் மீண்டும் நீரோவின் நீதிமன்றத்தில் நின்றார் என்பதில் சிறிதும் சந்தேகமில்லை; இந்த முறை குற்றச்சாட்டு கைவிடப்படவில்லை. முழு மனித வரலாற்றிலும் மனித வாழ்க்கையின் முரண்பாட்டிற்கு நீரோவின் முன்னிலையில் பவுல் நின்ற காட்சியை விட திடுக்கிட வைக்கும் உதாரணம் வேறு எதுவும் இல்லை. நியாயாசனத்தில், ராஜரீக ஊதா ஆடை அணிந்து, ஒரு பொல்லாத உலகில் மிகவும் மோசமானவனாகவும் இழிவானவனாகவும் உயர்ந்த ஒரு மனிதன் அமர்ந்திருந்தான்; அவன் சகல பாவங்களாலும் கறைபட்டவன், பெயரிடக்கூடிய மற்றும் பெயரிட முடியாத அனைத்துத் தீமைகளிலும் முழுமையாக மூழ்கியவன்; அக்காலத்தில் ஒருவர் கூறியது போல, அவனுடைய சரீரமும் ஆத்துமாவும் சேறும் இரத்தமும் கலந்த ஒரு கலவையைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை; கைதிகளின் கூண்டிலோ உலகம் கண்ட மிகச் சிறந்த மனிதன் நின்றான்; மனிதர்களின் நன்மைக்காகவும் தேவனுடைய மகிமைக்காகவும் உழைத்து அவனுடைய தலைமயிர் நரைத்திருந்தது. விசாரணை முடிந்தது: பவுல் குற்றவாளியாகத் தீர்க்கப்பட்டு, மரண தண்டனையை நிறைவேற்றுபவனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டார். மிகக் கீழ்த்தரமான மக்கள் கூட்டத்துடன் அவர் நகரத்திற்கு வெளியே அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். மரண இடம் எட்டப்பட்டது; அவர் மரக்கட்டையின் அருகே முழங்காலிட்டார்; சிரச்சேதம் செய்பவனின் கோடரி சூரிய ஒளியில் மின்னிக் கீழே விழுந்தது; உலகின் அப்போஸ்தலனின் தலை புழுதியில் உருண்டது” (அநேகமாக 66 கி.பி.), எருசலேமின் வீழ்ச்சிக்கு நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு.