எருசலேம்

இது சாலேம், ஏரியேல், எபூசு, “தேவனுடைய நகரம்,” “பரிசுத்த நகரம்” என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; தற்கால அரேபியர்களால் “பரிசுத்தமானது” என்ற அர்த்தமுடைய எல்-குத்ஸ் என்றும், ஒருமுறை “யூதாவின் பட்டணம்” (2 நாளாகமம் 25:28) என்றும் அழைக்கப்பட்டது. இப்பெயர் மூலமொழியில் இருமை வடிவில் உள்ளது, இதற்கு “சமாதானத்தின் உடைமை” அல்லது “சமாதானத்தின் அஸ்திபாரம்” என்று பொருள். இந்த இருமை வடிவம் அநேகமாக இது கட்டப்பட்ட சீயோன் மற்றும் மோரியா ஆகிய இரண்டு மலைகளையோ அல்லது சிலர் கருதுவது போல “மேல் நகரம்” மற்றும் “கீழ் நகரம்” ஆகிய நகரத்தின் இரு பகுதிகளையோ குறிக்கலாம். எருசலேம் என்பது “ஒரு மலையின் பலத்த அரணில் வீற்றிருக்கும் மலை நகரம்” ஆகும் (ஒப்பிடவும்: சங்கீதங்கள் 68:15, 16; சங்கீதங்கள் 87:1; சங்கீதங்கள் 125:2; சங்கீதங்கள் 76:1, 2; சங்கீதங்கள் 122:3). இது பாலஸ்தீனத்தின் மிக உயரமான பீடபூமிகளில் ஒன்றின் விளிம்பில் அமைந்துள்ளது, மேலும் தென்கிழக்கு, தெற்கு மற்றும் மேற்குப் பகுதிகளில் ஆழமான மற்றும் செங்குத்தான பள்ளத்தாக்குகளால் சூழப்பட்டுள்ளது.

இது வேதாகமத்தில் முதன்முதலில் சாலேம் என்ற பெயரில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது (ஆதியாகமம் 14:18; ஒப்பிடவும்: சங்கீதங்கள் 76:2). இது முதன்முதலில் எருசலேம் என்ற பெயரில் குறிப்பிடப்பட்டபோது, அதோனிசேதேக்கு அதன் ராஜாவாக இருந்தான் (யோசுவா 10:1). பின்னர் இது பென்யமீனின் நகரங்களில் ஒன்றாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது (நியாயாதிபதிகள் 19:10; 1 நாளாகமம் 11:4); ஆனால் தாவீதின் காலத்தில் இது பென்யமீனுக்கும் யூதாவிற்கும் இடையே பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. யோசுவாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு இந்நகரம் யூதாவின் மனிதர்களால் கைப்பற்றப்பட்டு தீக்கிரையாக்கப்பட்டது (நியாயாதிபதிகள் 1:1-8); ஆனால் எபூசியர்கள் அதிலிருந்து முழுமையாகத் துரத்தப்படவில்லை. தாவீது கோலியாத்தின் தலையை அங்கு கொண்டுவந்ததாக நமக்குச் சொல்லப்படும் வரை இந்நகரம் மீண்டும் குறிப்பிடப்படவில்லை (1 சாமுவேல் 17:54). தாவீது பின்னர் அதன் மதில்களுக்குள் இன்னும் வசித்து வந்த எபூசியர்களுக்கு எதிராகத் தனது படைகளை வழிநடத்தி, அவர்களைத் துரத்திவிட்டு, சீயோனில் தனது சொந்த இருப்பிடத்தை ஏற்படுத்தி, அதற்குத் “தாவீதின் நகரம்” என்று பெயரிட்டார் (2 சாமுவேல் 5:5-9; 1 நாளாகமம் 11:4-8). இங்கே அவர் எபூசியனான அர்வனாவின் களத்திலே யெகோவாவுக்கு ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டினார் (2 சாமுவேல் 24:15-25), மேலும் அங்கே அவர் உடன்படிக்கைப் பெட்டியைக் கொண்டுவந்து, அதற்காகத் தாம் ஆயத்தம் செய்திருந்த புதிய கூடாரத்தில் வைத்தார். எருசலேம் இப்போது ராஜ்யத்தின் தலைநகரமாயிற்று.

தாவீதின் மரணத்திற்குப் பிறகு, சாலொமோன் மோரியா மலையின் மீது யெகோவாவின் நாமத்திற்கென்று ஒரு ஆலயத்தைக் கட்டினார் (1010 கி.மு.). அவர் இந்நகரத்தை மிகவும் பலப்படுத்தி அலங்கரித்தார், மேலும் இது தேசத்தின் அனைத்துக் குடிமை மற்றும் மத விவகாரங்களின் முக்கிய மையமாக மாறியது (உபாகமம் 12:5; ஒப்பிடவும்: உபாகமம் 12:14; உபாகமம் 14:23; உபாகமம் 16:11-16; சங்கீதங்கள் 122).

சாலொமோனின் குமாரனான ரெகொபெயாம் அரியணை ஏறியபோது ராஜ்யம் பிளவுபட்ட பிறகு, எருசலேம் இரண்டு கோத்திரங்களின் ராஜ்யத்திற்குத் தலைநகரமாயிற்று. அதன்பின்னர் இது எகிப்தியர்கள், அசீரியர்கள் மற்றும் இஸ்ரவேலின் ராஜாக்களால் பலமுறை கைப்பற்றப்பட்டு மீண்டும் மீட்கப்பட்டது (2 இராஜாக்கள் 14:13, 14; 2 இராஜாக்கள் 18:15, 16; 2 இராஜாக்கள் 23:33-35; 2 இராஜாக்கள் 24:14; 2 நாளாகமம் 12:9; 26:9; 27:3, 4; 29:3; 32:30; 33:11), இறுதியாக, தேசத்தின் பெருகிப்போன அக்கிரமங்களின் காரணமாக, மூன்று வருட முற்றுகைக்குப் பிறகு, பாபிலோன் ராஜாவான நேபுகாத்நேச்சாரால் 588 கி.மு.-ல் இது கைப்பற்றப்பட்டு முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டது, அதன் மதில்கள் தரைமட்டமாக்கப்பட்டன, அதன் ஆலயமும் அரண்மனைகளும் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன (2 இராஜாக்கள் 25; 2 நாளாகமம் 36; எரேமியா 39). முக்கிய யூதர்கள் எகிப்திற்குப் பின்வாங்கிச் சென்றதாலும் (எரேமியா 40-44), தேசத்தில் மீந்திருந்த அனைவரும் பாபிலோனுக்குச் சிறைபிடித்துச் செல்லப்பட்டதாலும் (எரேமியா 52:3) நகரத்தின் மற்றும் தேசத்தின் பாழாதல் முழுமையடைந்தது, இதனால் அது ஒரு குடிகளும் இல்லாமல் கைவிடப்பட்டது (582 கி.மு.). முன்னறிவிப்புகளை ஒப்பிடவும்: உபாகமம் 28; லேவியராகமம் 26:14-39.

ஆனால் எழுபது வருடச் சிறையிருப்புக்குப் பிறகு, இக்கட்டான காலங்களில் எருசலேமின் வீதிகளும் மதில்களும் மீண்டும் கட்டப்பட வேண்டியிருந்தது (தானியேல் 9:16, 19, 25). இந்தத் திரும்புதல் 536 கி.மு.-ல், “கோரேசின் முதலாம் வருஷத்தில்” தொடங்கப்பட்டது (எஸ்றா 1:2, 3, 5-11). எஸ்றா மற்றும் நெகேமியாவின் புத்தகங்கள் நகரம் மற்றும் ஆலயத்தின் மறுசீரமைப்பு, மற்றும் அனைத்துக் கோத்திரங்களின் ஒரு பகுதியினரைக் கொண்ட யூதர்களின் ராஜ்யம் மீட்டெடுக்கப்பட்ட வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளன. இவ்வாறு அமைக்கப்பட்ட ராஜ்யம் 331 கி.மு. வரை இரண்டு நூற்றாண்டுகள் பெர்சியாவின் ஆளுகையின் கீழும்; அதன்பின்னர், 167 கி.மு. வரை சுமார் ஒன்றரை நூற்றாண்டுகள் ஆசியாவில் கிரேக்கப் பேரரசின் ஆட்சியாளர்களின் கீழும் இருந்தது. ஒரு நூற்றாண்டு காலம் யூதர்கள் தங்களின் சுதேச ஆட்சியாளர்களான அஸ்மோனிய இளவரசர்களின் கீழ் சுதந்திரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டனர். இந்தக் காலக்கட்டத்தின் முடிவில் அவர்கள் ஏரோதின் மற்றும் அவரது குடும்ப உறுப்பினர்களின் ஆட்சியின் கீழும், நடைமுறையில் ரோமின் கீழும் வந்து, 70 கி.பி.-ல் எருசலேம் அழிக்கப்படும் வரை நீடித்தனர். நகரம் அப்போது இடிபாடுகளாயிற்று.

பண்டைய நகரத்தின் அழிவினால் ஏற்பட்ட பாரிய குப்பைக் குவியல்களின் மீது நவீன எருசலேம் சிறிது சிறிதாகக் கட்டப்படத் தொடங்கியது; அது நிச்சயமாக அதே இடத்தில் அமைந்திருந்தாலும், அதன் வீதிகளின் அமைப்புகள்கூட பண்டைய நகரத்தில் இருந்தபடியே உள்ளன என்பதற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை. 131 கி.பி. வரை எருசலேமைச் சுற்றித் தங்கியிருந்த யூதர்கள் அமைதியாக ரோம ஆளுகைக்குக் கீழ்ப்படிந்தனர். ஆனால் அந்த வருடத்தில் சக்கரவர்த்தி (ஹாட்ரியன்) அவர்களைத் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதற்காக நகரத்தை மீண்டும் கட்டி பலப்படுத்தினார். இருப்பினும், ரோமர்களுக்கு எதிரான கிளர்ச்சியில் பார்-கோக்பா (அதாவது, “நட்சத்திரத்தின் மகன்”) என்பவரின் தலைமையில் எழுந்த யூதர்கள் அதைக் கைப்பற்றினர். சுமார் நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு (135 கி.பி.), அவர்கள் பெரும் படுகொலையுடன் அதிலிருந்து துரத்தப்பட்டனர், நகரம் மீண்டும் அழிக்கப்பட்டது; அதன் இடிபாடுகளின் மீது ஏலியா காபிடோலினா என்றழைக்கப்பட்ட ஒரு ரோம நகரம் கட்டப்பட்டது, இந்நகரம் முகமதியர்களின் ஆளுகைக்கு வரும் வரை அந்தப் பெயரைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது, பின்னர் அது எல்-குத்ஸ், அதாவது “பரிசுத்தமானது” என்று அழைக்கப்பட்டது.

326 கி.பி.-ல் கான்ஸ்டன்டைன் பேரரசரின் தாயான ஹெலினா, நமது ஆண்டவரின் வாழ்க்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இடங்களைக் கண்டறியும் நோக்குடன் எருசலேமுக்கு யாத்திரை மேற்கொண்டார். பெத்லகேமில் பிறப்பிடம் என்று அப்போது கருதப்பட்ட இடத்தில் அவர் ஒரு தேவாலயத்தைக் கட்டச் செய்தார். அவரது முன்மாதிரியால் உந்தப்பட்ட கான்ஸ்டன்டைன், பரிசுத்த கல்லறையைத் தேடி, அதற்கெனக் கருதப்பட்ட இடத்தின் மீது ஒரு அற்புதமான தேவாலயத்தைக் கட்டினார், அது 335 கி.பி.-ல் முடிக்கப்பட்டு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. அதுவரை யூதர்களுக்கு எதிராக நடைமுறையில் இருந்த சட்டங்களை அவர் தளர்த்தி, வருடத்திற்கு ஒருமுறை நகரத்திற்கு வந்து “பரிசுத்தமும் மகிமையுமான வீட்டின்” பாழாய்ப்போன நிலைமைக்காக அழுது புலம்புவதற்கு அவர்களை அனுமதித்தார்.

614 கி.பி.-ல் ஹெராக்ளியஸ் பேரரசரின் ரோமப் படைகளைத் தோற்கடித்த பெர்சியர்கள், எருசலேமைத் தீவிரத் தாக்குதல் மூலம் கைப்பற்றி, கலீப் உமரின் கீழ் அரேபியர்களால் கைப்பற்றப்பட்ட 637 கி.பி. வரை அதைத் தங்கள் வசம் வைத்திருந்தனர். 960 கி.பி.-ல் எகிப்தின் பாத்திமிட் கலீபாக்களின் ஆளுகையின் கீழும், 1073 கி.பி.-ல் துர்கோமானியர்களின் கீழும் செல்லும் வரை அது அவர்களின் வசம் இருந்தது. 1099 கி.பி.-ல் சிலுவைப்போர் வீரரான பூலியனின் காட்பிரே பெரும் படுகொலையுடன் முஸ்லிம்களிடமிருந்து நகரத்தைக் கைப்பற்றி, எருசலேமின் ராஜாவாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவர் உமரின் மசூதியைக் கிறிஸ்தவ கதீட்ரலாக மாற்றினார். அதைத் தொடர்ந்து வந்த எண்பத்தெட்டு ஆண்டுகளில், பரிசுத்த நகரத்தில் பல தேவாலயங்களும் மடாலயங்களும் அமைக்கப்பட்டன. இக்காலக்கட்டத்தில் திருக்கல்லறைத் தேவாலயம் மீண்டும் கட்டப்பட்டது, அது மட்டுமே இந்நாள் வரை நிலைத்திருக்கிறது. 1187 கி.பி.-ல் சுல்தான் சலாவுதீன் கிறிஸ்தவர்களிடமிருந்து நகரத்தைக் கைப்பற்றினார். அக்காலம் முதல் இன்று வரை, சில குறுகிய இடைவெளிகளைத் தவிர்த்து, எருசலேம் முஸ்லிம்களின் கைகளிலேயே இருந்து வருகிறது. இருப்பினும், அக்காலக்கட்டத்தில் அது மீண்டும் மீண்டும் கைப்பற்றப்பட்டு மீட்கப்பட்டது, பெருமளவில் இடிக்கப்பட்டு மீண்டும் கட்டப்பட்டது, உலகில் எந்த ஒரு நகரமும் இவ்வளவு மாறுதல்களைக் கண்டதில்லை.

1850 ஆம் ஆண்டில் எருசலேமில் வசித்து வந்த கிரேக்க மற்றும் லத்தீன் துறவிகளுக்கு இடையே “பரிசுத்த இடங்கள்” என்று அழைக்கப்படுபவற்றின் பாதுகாவல் குறித்து கடுமையான சர்ச்சை ஏற்பட்டது. இந்தத் தகராறில் ரஷ்யாவின் பேரரசர் நிக்கோலஸ் கிரேக்கர்களின் பக்கமும், பிரெஞ்சு பேரரசர் லூயிஸ் நெப்போலியன் லத்தீன்களின் பக்கமும் நின்றனர். இது துருக்கிய அதிகாரிகளை ரஷ்யாவிற்குத் திருப்தியற்ற முறையில் பிரச்சினையைத் தீர்க்க வழிவகுத்தது. இதிலிருந்து கிரிமியன் போர் மூண்டது, இது நீண்ட காலமாகவும் இரத்தம் சிந்தியதாகவும் இருந்தது, ஆனால் துருக்கியின் தனிமைப்படுத்தலின் தடைகளை உடைப்பதில் முக்கியமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தியது.

நவீன எருசலேம் “எஸ்ரலோன் சமவெளியிலிருந்து சாக்கடலின் தெற்கு முனைக்கும் மத்தியதரைக் கடலின் தென்கிழக்கு மூலைக்கும் இடையே வரையப்பட்ட ஒரு கோடு வரை தடையின்றி நீண்டுள்ள ஒரு பரந்த மலைத்தொடரின் உச்சிக்கு அருகில் அமைந்துள்ளது.” இந்த உயரமான, சீரற்ற பீடபூமி எல்லா இடங்களிலும் 20 முதல் 25 புவியியல் மைல்கள் அகலம் கொண்டது. இது பூர்வ காலத்தில் எப்பிராயீம் மற்றும் யூதாவின் மலைகள் என்று அழைக்கப்பட்டது.

“எருசலேம் என்பது முரண்பாடுகள் நிறைந்த ஒரு நகரம், தமஸ்குவிலிருந்து பெரிதும் வேறுபடுகிறது; ஏனெனில் இது மலைகளில் உள்ள ஒரு கல் நகரம், தமஸ்குவோ ஒரு சமவெளியில் உள்ள மண் நகரம் என்பது மட்டுமல்லாமல், தமஸ்குவில் முஸ்லிம் மதமும் கீழைத்தேசப் பழக்கவழக்கங்களும் எந்த அந்நியக் கூறுகளுடனும் கலக்காமல் இருக்கும் வேளையில், எருசலேமில் ஒவ்வொரு மத வடிவமும், கிழக்கு மற்றும் மேற்கத்திய ஒவ்வொரு தேசியமும் ஒரே நேரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.”

எருசலேம் முதன்முதலில் யோசுவாவின் புத்தகத்தில் அந்தப் பெயரில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது, மேலும் டெல்-எல்-அமர்னா பலகைகளின் தொகுப்பில் அதன் எமோரிய ராஜா எகிப்திற்கு எழுதிய ஆறு கடிதங்கள் அடங்கியுள்ளன, அவை 1480 கி.மு. அளவில் அபிரிகளின் தாக்குதலைப் பதிவு செய்கின்றன. அங்கு அந்தப் பெயர் உரு-சலீம் (“சமாதானத்தின் நகரம்”) என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. பரிசுத்த நகரம் பெயரிடப்பட்டுள்ள மற்றொரு நினைவுச்சின்னப் பதிவு 702 கி.மு.-ல் சனகெரிபின் தாக்குதலாகும். “அசீரியர்களின் பாளையம்” என்பது 70 கி.பி. அளவில் வடமேற்கே உள்ள தட்டையான நிலத்தில், நகரின் புதிய பகுதியில் சேர்க்கப்பட்டு இன்னமும் காட்டப்பட்டது.

தாவீதின் நகரம் மேல் நகரம் மற்றும் மில்லோ ஆகிய இரண்டையும் உள்ளடக்கியிருந்தது, மேலும் தாவீது மற்றும் சாலொமோனால் கட்டப்பட்ட மதிலால் சூழப்பட்டிருந்தது, இவர்கள் அசல் எபூசிய அரண்களை மீட்டெடுத்ததாகத் தெரிகிறது. சீயோன் என்ற பெயர், ஏரியேல் (“தேவனுடைய பலிபீட அடுப்பு”) என்பதைப் போலவே, எருசலேமின் ஒரு கவிதைச் சொல்லாகத் தோன்றுகிறது, ஆனால் கிரேக்கக் காலத்தில் தேவாலய மலையைக் குறிக்க இது விசேஷமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஆசாரியர்களின் பகுதி ஆலயத்திற்குத் தெற்கே உள்ள ஓபேலின் மீது வளர்ந்தது, அங்கே அசல் தாவீதின் நகரத்திற்கு வெளியே சாலொமோனின் அரண்மனையும் இருந்தது. இந்த புறநகர்ப் பகுதியையும் ஆலயத்தையும் சேர்க்கும் வகையில் யோதாம் மற்றும் மனாசேயால் நகரத்தின் மதில்கள் விரிவாக்கப்பட்டன (2 நாளாகமம் 27:3; 33:14).

எருசலேம் இப்போது சுமார் 50,000 குடிமக்களைக் கொண்ட ஒரு நகரமாக உள்ளது, பண்டைய இடைக்கால மதில்களுடன், ஓரளவு பழைய அமைப்பிலேயே இருந்தாலும், தெற்கு நோக்கி அவ்வளவாக நீட்டிக்கப்படவில்லை. பாரம்பரிய இடங்கள், பொதுவாக, 4 ஆம் மற்றும் அதற்குப் பிந்தைய கி.பி. நூற்றாண்டுகளில்தான் முதன்முதலில் காட்டப்பட்டன, அவற்றுக்கு எந்த அதிகாரப்பூர்வ ஆதாரமும் இல்லை. ஆயினும், அகழ்வாராய்ச்சியின் முடிவுகள் பெரும்பாலான சர்ச்சைக்குரிய கேள்விகளுக்குத் தீர்வு கண்டுள்ளன, ஆலயப் பகுதியின் எல்லைகளும் பழைய மதில்களின் பாதையும் கண்டறியப்பட்டுள்ளன.